സ്വർഗ്ഗത്തിലേക്കുള്ള വഴി

പതിവുപോലെ സമയത്തുതന്നെ പോയിവരണമെന്ന തീരുമാനത്തോടെയാണ് ജോയൻ ഇപ്രാവശ്യവും പാലായിലെത്തിയത്. രണ്ടുദിവസം ജോയന്റെ കട അടഞ്ഞുകിടക്കും. എല്ലാ വർഷവും മെയ് ആറാം തിയതി എല്ലാവരും കൂടി നാട്ടിൽ വരും - എല്ലാവരുമെന്നു പറഞ്ഞാൽ, ജോയനും ജോയന്റെ അമ്മയും, ജോയന്റെ ഭാര്യയും പിന്നെ ജോയന്റെ രണ്ടു മക്കളും. അന്നു സെൽനായുടെ വീട്ടിൽ കിടക്കും. സെൽനാ ജോയന്റെ മൂത്തപെങ്ങളാണ്, പാലായിലാണു കെട്ടിച്ചിരിക്കുന്നത്. ജോയനു സഹോദരനും സഹോദരിയുമായി ആകെയുള്ളതു ഈയൊരു പെങ്ങൾ മാത്രം.

എഴാം തിയതിയാണ് അപ്പന്റെ ആണ്ട്. അന്നു രാവിലെ സെൽനായേയും അവരുടെ കുടുംബക്കാരെയും കൂട്ടി രണ്ടു കാറുകളിലായി പതിനെട്ടു കി. മീ അകലെയുള്ള പഴയ ഇടവകപ്പള്ളിയിൽ പോയി നേരത്തെ പറഞ്ഞു വെച്ചിരിക്കുന്ന കുർബ്ബാന കാണും; പിന്നെ സിമിത്തേരിയിൽ അപ്പന്റെ കല്ലറക്കൽ ഒപ്പീസും കഴിഞ്ഞ്, ഉച്ചക്കു ശുഭാലയത്തിൽ ചെന്ന് അവിടുത്തെ അന്തേവാസികളായ വൃദ്ധന്മാരോടൊപ്പം ഊണ് - ഉച്ചകഴിഞ്ഞു മടങ്ങും. അന്നു ശുഭാലയത്തിലെ മുഴുവൻ അന്തേവാസികൾക്കും പുതുവസ്ത്രങ്ങളും, നല്ലൊരു സദ്യയും തോട്ടുപറമ്പിൽക്കാരുടെ വക  - അതാണു പതിവ്.

തിരുവമ്പാടിയിൽ നിന്നു പുറപ്പെട്ടാൽ പിന്നെ കുറഞ്ഞതു നാലു ദിവസമെങ്കിലും കഴിഞ്ഞാലെ സാധാരണ പോലെ അമ്മ സംസാരിക്കൂവെന്ന് ജോയനറിയാം. അപ്പനെ ഓർക്കേണ്ടിവന്നാൽ എന്നും അതുതന്നെയാണ് മേരിയമ്മയുടെ സ്ഥിതി. ഓർമ്മ തുടങ്ങിയാൽ ഓർമ്മകളിൽ തന്നെ. അത്രമേൽ വിഷമമുണ്ട് മേരിയമ്മക്ക്. അമ്മയുടെ നിശ്ശബ്ദതകാരണം ജോയന് ഡ്രൈവിങിൽതന്നെ ശ്രദ്ധ കേന്ദ്രീകരിച്ചിരിക്കാൻ കഴിയുമായിരുന്നില്ല; വണ്ടിചാടുന്ന കുഴികളുടെയെണ്ണം ആ യാത്രയിൽ കൂടിയിരിക്കുമായിരുന്നു.

സംഭവിക്കേണ്ടതു സംഭവിച്ചുവെന്നല്ലാതെ എന്തു പറയാൻ? അപ്പൻ മരിക്കുമ്പോൾ സെൽനായുടെ വിവാഹം കഴിഞ്ഞിട്ടു നാലു വർഷങ്ങളേ ആയിരുന്നുള്ളൂ. ജോയൻ ഡിഗ്രിക്കു പഠിക്കുകയായിരുന്നപ്പോൾ. സെൽനായുടെ വിൽസണപ്പോൾ രണ്ടുവയസ്സു കാണുമായിരുന്നിരിക്കണം. അപ്പന്റെ മരണശേഷം കുറേനാൾ അമ്മ മിണ്ടിയിട്ടേയില്ലെന്നു പറയാം - ആരോടും. ആ നാട്ടിൽ ആരുടേയും മുഖത്തു നോക്കാൻ അമ്മക്കു കഴിയില്ലെന്ന് മനസ്സിലായപ്പോൾ, എല്ലാം വിറ്റ് ഒരുപാടു ബന്ധുക്കളേയുമുപേക്ഷിച്ച് മലബാറിനു പോന്നു. അതിനു ശേഷമാണ് അമ്മ സാധാരണ പോലെയായതെന്നു ജോയനറിയാം. 

നല്ല അന്തസ്സായി അപ്പൻ കുടുംബം നോക്കിയിരുന്നു. രാവിലെ റബ്ബർക്കടയിൽപ്പോയാൽ സാധാരണ ദിവസങ്ങളിൽ വൈകിയേ വീട്ടിൽ വരുമായിരുന്നുള്ളൂവെങ്കിലും ആരുടേയും ഒരു കാര്യത്തിനും അപ്പൻ മുടക്കം വരുത്തിയിട്ടില്ല. ആ അപ്പൻ, സ്വന്തം പറമ്പിലെ കിണറ്റിൽ കാലുതെറ്റി  വീണു - അപ്പോഴേ മരിച്ചു. അമ്മ മേരിയമ്മയുടെ വല്യവായിലേയുള്ള അലർച്ച കേട്ടോടിയെത്തിയ നാട്ടുകാരപ്പനെ പുറത്തെടുത്തെങ്കിലും, അപ്പൻ മരിച്ചിരുന്നു. നാലുമുറിയിലെ പശുക്കച്ചവടക്കാരൻ വക്കച്ചന്റെയരുകിലുള്ളയാ കിണറ്റിലാണ് അപ്പൻ വീണത്. അതിൽ വെള്ളമുണ്ടായിരുന്നെങ്കിൽ, ഒരു പക്ഷേ അപ്പൻ രക്ഷപ്പെട്ടേനെ!

പള്ളിയിൽ അപ്പനുവേണ്ടിയുള്ള കുർബ്ബാന കാണാൻ ആരോടും പറയുമായിരുന്നില്ലെങ്കിലും പഴയ അയൽവാസിയായിരുന്ന വക്കച്ചൻ അന്നു പള്ളിയിൽ കാണുമായിരുന്നു. വക്കച്ചൻ, എന്നും കുർബ്ബാനകാണാൻ വന്നു തുടങ്ങിയെന്നേ ജോയനും മനസ്സിലാക്കിയിരുന്നുള്ളൂതാനും. സെമിത്തേരിയിലെ ഒപ്പീസിനും വക്കച്ചൻ കാണുമായിരുന്നു. ആ പ്രാവശ്യം ശുഭാലയത്തിലെ ഊണും കഴിഞ്ഞിറങ്ങിയപ്പോൾ മേരിയമ്മ ജോയന്റെ നേരെ തിരിഞ്ഞു പറഞ്ഞു.

"എനിക്കൊരിടത്തുകൂടി പോകാനുണ്ട്." 

"എങ്ങോട്ടാ?" ജോയൻ ചോദിച്ചു.

"നാലുമുറിയിലെ വക്കച്ചന്റെ വീടുവരെ." മേരിയമ്മ പറഞ്ഞു.

"പൊക്കളയാം. അമ്മ കേറ്; അവിടെചെന്നിട്ടു നമ്മുടെ പഴയ പറമ്പും കിണറുമൊന്നും കാണണമെന്നു പറയരുത്." ജോയൻ പറഞ്ഞു.

ജോയന്റെ കാർ നാലുമുറിയിലെ വക്കച്ചന്റെ വീട്ടിലേക്കു പോകുന്ന നടപ്പുവഴിയുടെ അരികിൽ ജോയൻ നിർത്തി. മേരിയമ്മയെ ജോയൻ കൈപിടിച്ചു കുത്തുകല്ലു കയറ്റി. പള്ളകയറിമൂടിയ ഒറ്റയടിപ്പാതയിലൂടെ നടക്കുമ്പോൾ ജോയൻ പഴയവീട്ടിലേക്കു നോക്കി. ആ പറമ്പും വീടുമൊക്കെ അതുപോലെ കിടക്കുന്നു. മെയിൻ റോഡുമുതലുള്ള സ്ഥലം മുഴുവൻ തോട്ടുപറമ്പിൽക്കാരുടേതായിരുന്നു - കുറച്ചുള്ളിലോട്ടു വന്നാൽ വക്കച്ചന്റെ സ്ഥലവും വീടും. വക്കച്ചനു പക്ഷേ, വിട്ടിലേക്കു വണ്ടികയറുന്ന വഴിയില്ല. വക്കച്ചൻ പലപ്രാവശ്യം വഴിക്കുള്ള സ്ഥലം അപ്പനോടു ചോദിച്ചിട്ടുണ്ടെന്ന് അമ്മ പറഞ്ഞു ജോയൻ കേട്ടിട്ടുണ്ട്.

മേരിയമ്മയും ജോയനും ഭാര്യയും കുട്ടികളും വക്കച്ചന്റെ വീട്ടുമുറ്റത്തേക്കു കാലെടുത്തുവച്ചതേ വക്കച്ചൻ ഓടിവന്നെല്ലാവരേയും സ്വീകരിച്ചിരുത്തി. ആ കൊച്ചു വീട്ടിൽ എല്ലാവർക്കുമിരിക്കാനുള്ള കസേരകൾ ഉണ്ടായിരുന്നില്ല. പശുക്കളെ വളർത്തിയും അവയെ മറിച്ചും തിരിച്ചും വിറ്റുകിട്ടുന്നതുമൊക്കെയായിരുന്നു വക്കച്ചന്റെ വരുമാനം. 

വക്കച്ചൻ മേരിയമ്മയുടെ മുഖത്തേക്കു തന്നെ നോക്കി തൂണും ചാരി നിന്നു. ആ കണ്ണുകൾ ചുവന്നു തുടുത്തിരുന്നു. 

"മേരിയമ്മയൊന്നും ഓർക്കരുത്." വക്കച്ചൻ പറഞ്ഞു. അയാളുടെ കണ്ണിൽ നിന്നും കണ്ണുനീർ ഒഴുകുന്നതു ജോയൻ കണ്ടു. അതയാൾ അറിയുന്നില്ലായെന്നു തോന്നി, വക്കച്ചന്റെ നിൽപ്പു കണ്ടപ്പോൾ. 

മേരിയമ്മ വാനിറ്റിബാഗ് തുറന്ന് ഒരു കടലാസുകെട്ടെടുത്തു. അതു വക്കച്ചന്റെ കൈയ്യിൽ കൊടുത്തിട്ട് പറഞ്ഞു. 

"റോഡു മുതൽ ഇവിടം വരെ പന്ത്രണ്ടടി വീതിയിൽ വഴിക്കുള്ള സ്ഥലം.... ഇതാ തീറാധാരം!"

വക്കച്ചൻ അതിനു മറുപടിയൊന്നും പറഞ്ഞില്ല. ഒന്നും മിണ്ടാതെ നിർവ്വികാരനായി അവിടെ നിന്നതേയുള്ളൂ. മേരിയമ്മയും കൂടുതലൊന്നും പറഞ്ഞില്ല. അകത്തുനിന്നും വക്കച്ചന്റെ ഭാര്യ എത്തിയപ്പോഴേക്കും മേരിയമ്മ മുറ്റത്തിറങ്ങിയിരുന്നു. അവരുടെ മുഖത്തേക്കു നോക്കി മേരിയമ്മ പറഞ്ഞു.

"സാരമില്ല; എല്ലാം ദൈവം പൊറുത്തുകഴിഞ്ഞു. ഇനിയും വരാം." ഇനിയും വരാമെന്നാണു മേരിയമ്മ പറഞ്ഞതെങ്കിലും ജോയൻ കേട്ടത്, ഇനിയൊരിക്കലും ഞാനീ വഴി വരില്ലെന്നാണ് മേരിയമ്മ പറഞ്ഞതെന്നാണ്. വഴിയിലേക്കു മടങ്ങുമ്പോഴും മേരിയമ്മ അവരുടെ പഴയ പറമ്പിലെക്കു നോക്കിയതേയില്ല. 

എല്ലാവരും വണ്ടിയിൽ കയറിയിരുന്നപ്പ്പോൾ മേരിയമ്മ പറഞ്ഞു.

"വിട്ടോ, സന്ധ്യയാകുമ്പോഴേക്കും തൃശ്ശൂരെത്തണം." 

എത്തണം, എങ്കിലേ വെളുക്കുന്നതിനു മുമ്പ് തിരുവമ്പാടിയിൽ ചെല്ലൂ. മടങ്ങുന്ന വഴി, മേരിയമ്മ കുട്ടികളുമായി ചിരിച്ചു കളിച്ചുകൊണ്ടിരുന്നു. അതസാധാരണമായിരുന്നു - ജോയനും ഭാര്യക്കും. ഏതാണ്ട് ഒരു മണിക്കൂർ കഴിഞ്ഞപ്പോൾ ജോയൻ ചോദിച്ചു. 

"വക്കച്ചനു വഴിക്കു സ്ഥലംകൊടുത്ത കാര്യം അമ്മ പറഞ്ഞിട്ടില്ലല്ലോ."

"അതപ്പൻ നേരത്തെ പറഞ്ഞേൽപ്പിച്ചിരുന്നു. അതിന്റെ ബാക്കിയേ നമ്മൾ വിറ്റിട്ടുള്ളൂ. അയാളുടെ മുഖത്തേക്കു നോക്കാൻ എനിക്കു കഴിയുമായിരുന്നില്ല." മേരിയമ്മ പറഞ്ഞു. 

"അതെന്താ അങ്ങിനെ?" ജോയൻ ചോദിച്ചു. അൽപ്പനേരത്തെ നിശ്ശബ്ദതക്കു ശേഷം, മേരിയമ്മ പറഞ്ഞു. 

"ഇനിയാക്കഥ ആരോടും പറയാതിരുന്നിട്ടും കാര്യമില്ല; ഞാനിനിയൊരിക്കലും പാലായ്കില്ല. നമ്മുടെയപ്പനു സ്വർഗ്ഗത്തിലേക്കുള്ള വഴിയുടെ ആധാരമാണ് ഞാൻ വക്കച്ചനു കൊടുത്തത്."

വീണ്ടും നിശ്ശബ്ദത. 

"വക്കച്ചന്റെയപ്പനും മരിച്ചു പോയല്ലോ!" മേരിയമ്മ പറഞ്ഞു.

"ഉവ്വ്, അറ്റാക്കു വന്ന്..!" ജോയൻ പറഞ്ഞു.

"വക്കച്ചന്റെയപ്പനെ വീട്ടുമുറ്റത്തുവരെ വണ്ടി വരുത്തി ആശുപത്രിയിൽ കൊണ്ടുപോകാൻ കഴിഞ്ഞിരുന്നെങ്കിൽ അപ്പൻ രക്ഷപ്പെട്ടേനെയെന്നു വക്കച്ചൻ പറഞ്ഞുവെന്ന് നമ്മുടെയപ്പൻ കേട്ടു. വക്കച്ചന്റെ വീട്ടിൽ ചെന്നു വഴിവെട്ടിക്കോളാൻ പറയാനപ്പൻ പോയതാ......" മേരിയമ്മ നിർത്തി. പിന്നെ മുഖം സാരിത്തലപ്പിൽ അമർത്തി മേരിയമ്മ വിതുമ്പിക്കൊണ്ടേയിരുന്നു. ഒട്ടൊന്നു ശാന്തമായപ്പോൾ മേരിയമ്മ തുടർന്നു. 

"അവിടെ അതിരുങ്കൽ വെച്ചവർ തർക്കമുണ്ടായി; വക്കച്ചൻ അപ്പനെ കിണറ്റിൽ തള്ളിയിട്ടതാ...!"

"ശ്യ്യൂ!" കാറിന്റെ ടയറുകൾ റ്റാർറോഡിൽ ശക്തിയായി ഉരഞ്ഞതിന്റെ ശബ്ദം ഏറെ ദൂരെയുള്ളവരും കേട്ടു കാണണം. വണ്ടിയൊരു കുലുക്കത്തോടെ അവിടെ നിന്നു. ജോയൻ പിന്നോട്ടു തിരിഞ്ഞു മേരിയമ്മയുടെ കണ്ണുകളിലേക്കു നോക്കി. 

"അമ്മയെന്താ പറഞ്ഞെ?" ജോയൻ ചോദിച്ചു.

അവന്റെ കണ്ണുകളിലേക്കു നോക്കാനുള്ള ശേഷി മേരിയമ്മയുടെ കണ്ണുകൾക്കില്ലായിരുന്നു. ആരും ഒന്നും മിണ്ടിയില്ല, കുറേനേരം. പുറത്തേക്കു തന്നെ നോക്കിക്കൊണ്ട് മേരിയമ്മ പറഞ്ഞു,

"നമുക്കല്ലേ തെറ്റിയത്? നാം കാരണമല്ലേ വക്കച്ചന്റെയപ്പൻ മരിച്ചത്?"

ജോയൻ കണ്ണെത്താദൂരത്തോളം നീണ്ടുകിടക്കുന്ന ടാറിട്ട വഴിയിലേക്കു നോക്കി ഡ്രൈവിങ് സീറ്റിൽ തന്നെ എന്തോ ചിന്തിച്ചിരുന്നു. ജോയന്റെ മുമ്പിൽ ഇരുവശവും പുഷ്പാലംകൃതമായ, ചുവന്ന പരവതാനി വിരിച്ച രാജവീഥിയായിരുന്നു കാണാനുണ്ടായിരുന്നത്.

തുകൽ വ്യാപാരി പറഞ്ഞ കഥ

"അന്നത്തെ കാലം വെച്ചു നോക്കിയാൽ ഗലീലിയാ കടലിന്റെ എക്കൽ മണവും ശ്വസിച്ച്, ആരെങ്കിലും കൊടുക്കുന്ന എന്തെങ്കിലുമൊക്കെ വാങ്ങിക്കഴിച്ച് ജീവിക്കുന്ന ദരിദ്രരും യേശുഗുരുവിന്റെ കാലത്ത് ഉണ്ടായിരുന്നുവെന്നുതന്നെ വേണം കരുതാൻ. മാത്രമല്ല, സമൂഹം ഭ്രഷ്ട് കൽപ്പിച്ച കുഷ്ടരോഗികൾ ഒളിച്ചു കഴിയുന്ന തുരുത്തും ഈ കടൽക്കരയിലായിരുന്നല്ലോ. അതുപോലൊരു ഭാഗത്ത് യേശുഗുരു വളരെ ദിവസങ്ങൾ കഴിച്ചു കൂട്ടിയിരിക്കണം. മുക്കുവന്മാർ അങ്ങോട്ടു ചെന്നപ്പോഴായിരിക്കണം യേശുഗുരു ദൈവരാജ്യത്തിന്റെ സൂചനകൾ നൽകിയത്." മാലിയാൻ പറഞ്ഞു നിർത്തി. 

"യേശുഗുരു ഒരു തന്റേടിയായിരുന്നുവെന്നു സ്പഷ്ടം; അല്ലെങ്കിൽ മരണശിക്ഷക്കു വിധിക്കപ്പെടുമെന്നറിഞ്ഞിട്ടും ഒരു കൂസലുമില്ലാതെയല്ലെ കച്ചേരിയിൽ നിന്നത്?" സുബ്രോസ്കർ പറഞ്ഞു. 

"അക്കഥയൊക്കെ കേട്ടതുപോലെ വിശ്വസിച്ചാൽ എല്ലാം ഒത്തു വരില്ല." മാലിയാൻ പറഞ്ഞു. 

മാലിയാനും സുബ്രോസ്കറും തമ്മിലുള്ള തർക്കം കേൾക്കാൻ കുറച്ചു ദിവസങ്ങളായി ഷാലെറ്റുമുണ്ടായിരുന്നു. മൂന്നു പേരും നഗരത്തിലെ തുകൽശാലയിലെ പണിക്കാർ. ഷാലറ്റ് ഏതാനും ദിവസങ്ങളേയായിരുന്നുള്ളൂ പണിക്കു ചേർന്നിട്ട്. അടുത്തടുത്ത തെരുവുകളിലായിരുന്നതുകൊണ്ട്, പണിസമയം കഴിഞ്ഞാൽ എന്നും ഒരുമിച്ചായിരുന്നിവർ മടങ്ങിയിരുന്നത്. 

ഷാലെറ്റ് ചർച്ചകളിൽ പങ്കെടുക്കുമായിരുന്നില്ല. എങ്കിലും എല്ലാം നിശ്ശബ്ദമായി, പക്ഷെ കൗതുകത്തോടെ, അയാൾ കേൾക്കുമായിരുന്നു. 

ഏതാനും ആഴ്ചകൾക്കൊണ്ട് വുഡ്ഷാർക് നഗരത്തിലെ പള്ളിയിൽ വരുന്ന എല്ലാ വിശ്വാസികളേയുംകാൾ, യേശുഗുരുവിനേപ്പറ്റി ഷാലറ്റ് പഠിച്ചു കഴിഞ്ഞിരുന്നു.

എത്ര അഗാധമായ അറിവായിരിക്കണം വുഡ്ഷാർക് പള്ളിയിലെ മോൺസിഞ്ഞോറച്ചനുള്ളതെന്നതിനേപ്പറ്റി ഷാലറ്റ് ചിന്തിച്ചു. 

ഒരാഴ്ച്ച മുഴുവൻ തുകൽ മിനുസപ്പെടുത്തിക്കൊണ്ടിരുന്നപ്പോഴെല്ലാം ഷാലറ്റ് ഇതിനേപ്പറ്റി മാത്രമാണു ചിന്തിച്ചത്. 

ഒരു ദിവസം അവരുടെ ചർച്ച യേശുഗുരുവിന്റെ കുരിശാരോഹണത്തേപ്പറ്റിയായിരുന്നു. മാലിയാനും സുബ്രോസ്കറും ഒരു കാര്യത്തിൽ യോജിച്ചു - വലത്തുവശത്തെ കുരിശിൽക്കിടന്ന കള്ളൻ പശ്ചാത്താപത്തിന്റെ അങ്ങേയറ്റത്തുള്ള ആനന്ദലഹരിയിലായിരുന്നിരിക്കണം. അല്ലായിരുന്നെങ്കിൽ അനുഭവിച്ചുകൊണ്ടിരുന്ന വേദനയേപ്പറ്റി ഒരു സൂചനയെങ്കിലും അവന്റെ വാക്കുകളിൽ ഉണ്ടാകുമായിരുന്നല്ലോയെന്നിരുവരും പറഞ്ഞു. യേശുഗുരു അയാളുടെ പതിഞ്ഞ സ്വരത്തിലുള്ള പ്രസ്താവനകേട്ടു തിരിഞ്ഞു നോക്കിയപ്പോൾ പാൽ പോലെ നിർമ്മലനായ ഒരു വ്യക്തിയേയായിരിക്കണം കണ്ടതെന്നും അവർ പരസ്പരം പറഞ്ഞു. 

അന്നു രാത്രിയാണ് തനിക്കും ഒരു ക്രിസ്ത്യാനിയാകണമെന്നും ഇവർ കേൾക്കുന്നതുപോലെ ഞായറാഴ്ച്ചകളിൽ മോൺസിഞ്ഞോറുടെ പ്രസംഗം കേൾക്കണമെന്നും ഷാലറ്റ് ഉറപ്പിച്ചത്. സുബ്രോസ്കറുടെയും മാലിയാന്റെയും ആരെയും ആകർഷിക്കുന്ന വിനയവും ആരോടും കാണിക്കുന്ന സ്നേഹവുമെല്ലാം ഷാലെറ്റിനെ വല്ലാതെ ആകർഷിച്ചിരുന്നു. ഒരു കള്ളനെ തന്റെ സാന്നിദ്ധ്യം കൊണ്ട് ആനന്ദലഹരിയിലാക്കാൻ കഴിയുന്ന ഒരു ഗുരുവിനെ പിന്തുടരുക അഭികാമ്യമായി ഷാലറ്റിനു തോന്നി. 

യേശുഗുരുവിന്റെ മലയിലെ പ്രസംഗത്തെപ്പറ്റിയുള്ള അവരുടെ ചർച്ചകൾ ഷാലറ്റ് വെറുതേ കേൾക്കുകയായിരുന്നില്ല. അതു നേരിട്ടു കേട്ട ശിക്ഷ്യന്മാരേപ്പോലെ ഷാലറ്റും മലഞ്ചെരുവിലെ ആ തണലിൽ ഇരിക്കുകയായിരുന്നു. 

ക്രിസ്ത്യാനിയാകുന്ന കാര്യം ഷാലറ്റ് സ്നേഹിതരോടു പറഞ്ഞില്ല. 

ഷാലറ്റ് ആ ഞായറാഴ്ച്ച അത്യാവശ്യം ധാന്യം അരച്ചു മാവാക്കി ഭാര്യയെ ഏൽപ്പിച്ചിട്ട് നേരെ മോൺസിഞ്ഞോറുടെ പക്കലേക്കു ചെന്നു. 

ക്രിസ്ത്യാനിയാകാൻ മാമ്മോദീസായിൽ മുങ്ങണമെന്ന് ഷാലറ്റ് കേട്ടിട്ടുണ്ടായിരുന്നു. മാമ്മോദീസായിൽ മുക്കാൻ മോൺസിഞ്ഞോർക്കറിയാമെന്നും ഷാലറ്റ് മനസ്സിലാക്കിയിരുന്നു. മോൺസിഞ്ഞോർ ഷാലറ്റിനെ അടി മുതൽ മുടി വരെ കണ്ണുകൾക്കൊണ്ടുഴിഞ്ഞു. കാളയെ പൂജിക്കുന്ന ഗോത്രത്തിൽ നിന്നു ക്രിസ്ത്യാനിയാകാൻ ഒരാൾ വരികയെന്നതു അദ്ദേഹത്തിനു വിശ്വസിക്കാൻ സാധിക്കുന്ന കാര്യമായിരുന്നില്ല. 

"യേശുവിനേപ്പറ്റി ആരാണു നിന്നോടു പറഞ്ഞത്? നിനക്കെന്താ മലയിലെ പാറക്ഷേത്രത്തിൽ പോകണമെന്നു തോന്നുന്നില്ലേ? അവിടെ ബലികൊടുക്കാൻ നിനക്ക് വേണ്ടത്ര ആടുകൾ ഇല്ലെന്നുണ്ടോ?" മോൻസിഞ്ഞോർ ചോദിച്ചു.

"ഇല്ല. ഒന്നുമില്ലാത്തവനായി ജീവിക്കാനും അതാണു സന്തോഷമെന്നും അവരുടേതാണു സ്വർഗ്ഗമെന്നും യേശുഗുരു പറയുന്നുണ്ടല്ലോ. അതാ."

"ഓഹോ...നീ ബൈബിൾ വായിച്ചിട്ടുണ്ടല്ലേ? ആരാണ് നിനക്ക് ബൈബിൾ തന്നത്?" മോൺസിഞ്ഞോർ ചോദിച്ചു. 

"മാലിയാനും സുബ്രോസ്കറും എന്നും തുകൽശാലയിൽ നിന്നും മടങ്ങുമ്പോൾ ബൈബിൾ പറയുന്നതു ഞാൻ കേൾക്കും." 

ഷാലറ്റ് പറഞ്ഞു. 

"മാലിയാനും സുബ്രോസ്കറും?" അതാരാണേന്നോർമ്മിക്കാൻ ശ്രമിക്കുന്നതുപോലെ മോൺസിഞ്ഞോർ ഏറേ നേരെ തിരുനെറ്റിയും ചൊറിഞ്ഞു മുകളിലേക്കു നോക്കി നിന്നു. പിന്നെ വീണ്ടും ഷാലറ്റിനെ ചോദ്യഭാവത്തിൽ നോക്കി. കാര്യം മനസ്സിലായതു പോലെ ഷാലറ്റ് പറഞ്ഞു. 

"നെഹിമിന്യാന്റെ വല്യമുന്തിരിത്തോട്ടത്തിന്റെ തൊട്ടപ്പുറത്തുള്ള വയലിനരുകിൽ താമസിക്കുന്ന മരപ്പണിക്കാരന്റെ മകനാ സുബ്രോസ്കർ."

"അയാൾ ഈ പള്ളിയിൽ വരാറില്ലല്ലോ! വിളവെടുപ്പിന് ഇവിടേക്ക് ഒരളവും വീതം തന്നിട്ടുള്ളതായി എനിക്കറിവുമില്ല. ഞാനാ ഗ്രാമത്തിൽ ഒരിക്കലൊരു വിരുന്നിനു പോയിട്ടുണ്ട്. പക്ഷേ, സുബ്രോസ്കറെന്നൊരു ക്രിസ്ത്യാനിയേപ്പറ്റി കേട്ടിട്ടേയില്ല." മോൺസിഞ്ഞോർ പറഞ്ഞു.

ഷാലറ്റിന് ആകപ്പാടേ വല്ലാണ്ടായി. 'പിന്നെവിടുന്നാണിവർ യേശുഗുരുവിനെപ്പറ്റി കേൾക്കാറുള്ളത്?' ഷാലറ്റ് സ്വയം ചോദിച്ചു. 

"ഞാൻ പിന്നെ വരാം."  മോൺസിഞ്ഞോറിനോട് യാത്ര പറഞ്ഞിട്ട് ഷാലറ്റിറങ്ങി.

അവരുടെ മടക്കയാത്രയിലെ ചർച്ചയും തർക്കവും അടുത്താഴ്ച്ചയും തുടർന്നു, ഷാലറ്റ് അതു കേട്ടുകൊണ്ടുമിരുന്നു. പക്ഷെ, പള്ളിയിൽ പോയി മോൺസിഞ്ഞോറെ കണ്ട കാര്യം മിണ്ടിയതേയില്ല. ശനിയാഴ്ച്ച വൈകിട്ടു മടങ്ങുന്ന വഴി ഷാലറ്റ് ഇരുവരോടുമായി ഒരു ചോദ്യം ചോദിച്ചു,

"നിങ്ങൾ ക്രിസ്ത്യാനികളാണോ?" ചോദ്യം കേട്ട് അമ്പരപ്പോടെ ഇരുവരും ഷാലറ്റിന്റെ മുഖത്തേക്കു നോക്കി. ഷാലറ്റ് ചോദ്യം ഒന്നുകൂടി ആവർത്തിച്ചു.

"നിങ്ങൾ മാമ്മോദീസായിൽ മുങ്ങിയിട്ടുണ്ടോ?" അതിനും ഇരുവരും ഒന്നും പറഞ്ഞില്ല. ഷാലറ്റ് എന്തുദ്ദേശിച്ചാണ് ഇങ്ങിനെ ചോദിക്കുന്നതെന്നതിനെപ്പറ്റിയായിരുന്നു ഇരുവരും അപ്പോഴും ചിന്തിച്ചുകൊണ്ടിരുന്നത്.

"നിങ്ങൾ യേശുഗുരു പറഞ്ഞതിന്റെയൊക്കെ അർത്ഥം തർക്കിക്കാറുണ്ടല്ലോ. ആരാണ് നിങ്ങൾക്കിതൊക്കെ പറഞ്ഞു തരുന്നത്?"

"ഓ! അതാണോ കാര്യം?" മാലിയാൻ ചോദിച്ചു. അതേയെന്നയർത്ഥത്തിൽ ഷാലറ്റ് അയാളുടേ മുഖത്തേക്കു നോക്കി. മാലിയാൻ സുബ്രോസ്കറെ നോക്കി. സുബ്രോസ്കർ ഷാലറ്റിനോടു മാത്രമെന്നപോലെ പതിയെ പറഞ്ഞു. 

"ഒരിക്കൽ തുകലുമായി ചന്തയിൽ പോയി മടങ്ങുമ്പോൾ സാല്മാക്കിൽ നിന്നൊരു വ്യാപാരിയുമൊപ്പമുണ്ടായിരുന്നു, ഏതാണ്ട് ഒരു പകൽ മുഴുവൻ. അയാളൊരു ക്രിസ്ത്യാനിയായിരുന്നു. അയാളാണ് യേശുഗുരു എന്തൊക്കെ പറഞ്ഞിരുന്നെന്നും, യേശുഗുരുവിന്റെ കഥയിൽ എന്തൊക്കെയുണ്ടെന്നും പറഞ്ഞത്. യേശുഗുരു പറഞ്ഞ ഉപദേശങ്ങളുടെ അർത്ഥം മുഴുവൻ അയാൾ പറഞ്ഞില്ല, അപ്പോഴേക്കും അയാളുടെ വഴി തിരിയാൻ സമയമായിരുന്നു. അതിന്റെയൊക്കെയർത്ഥമെന്തായിരിക്കും എന്നതിനേപ്പറ്റി ഞങ്ങളെപ്പോഴും ചിന്തിക്കും - ഉറങ്ങുമ്പോഴും ഉണരുമ്പോഴും പണിയുമ്പോഴുമെല്ലാം ഞങ്ങളതിനേപ്പറ്റി ചിന്തിക്കും. അക്കാര്യമാണ് മടങ്ങുന്ന വഴി ഞങ്ങൾ പങ്കു വെയ്കുന്നത്."

അൽപ്പനേരം ആരും ഒന്നും മിണ്ടിയില്ല. നിശ്ശബ്ദതയെ ഭേദിച്ചു കൊണ്ട് ഷാലറ്റ് ചോദിച്ചു,

"നിങ്ങൾക്കു മാമ്മോദീസായിലെന്നെ ഒന്നു മുക്കാമോ? എനിക്കും ക്രിസ്ത്യാനിയാകാനാ."

മാലിയാനും സുബ്രോസ്കറും കണ്ണിൽ കണ്ണിൽ നോക്കി. സുബ്രോസ്കർ തുടർന്നു. 

"സാല്മാക്കിലെ വ്യാപാരി പറഞ്ഞതിൻ പ്രകാരം ഞങ്ങൾ ആരെയും കബളിപ്പിക്കാതെ സന്തോഷത്തോടെ ജീവിക്കുന്നു. യേശുവിന്റെ ഉപദേശങ്ങൾ ഞങ്ങളെ മാറ്റിയെന്നു തന്നെ പറയാം. മറ്റൊന്നിനെപ്പറ്റിയും ചിന്തിക്കാനെ ഞങ്ങൾക്കിപ്പോൾ കഴിയുന്നില്ല. മാമ്മോദീസാ, അതെന്താണെന്നു ഞങ്ങൾക്കറിഞ്ഞുകൂടാ സഹോദരാ. ആ വ്യാപാരി വേറൊന്നും പറഞ്ഞിരുന്നില്ല."

ഒറ്റവാതിൽ വീട്!

കുറച്ചു നാളായി റിട്ട. പ്രൊഫ. കൃഷ്ണൻനായർ കടുത്ത മാനസിക സംഘർഷത്തിലായിരുന്നുവെന്നു മകൾ ഡോ. ചിപ്പി മനസ്സിലാക്കിയത്, അദ്ദേഹത്തിന്റെ മരണശേഷം അദ്ദേഹത്തെ അറിയാവുന്ന ചിലർ പറഞ്ഞതിൽനിന്നായിരുന്നു. പകൽ മുഴുവൻ സർക്കാർ ആസ്പത്രിയുമായി കഴിഞ്ഞുകൂടുമായിരുന്നതു കൊണ്ട് അഛന്റെ പുഞ്ചിരിക്കു പിന്നിലെ ആഴങ്ങളും അതിലെ ഗൂഢാർത്തങ്ങളും ചിപ്പിക്കു ശ്രദ്ധിക്കാൻ കഴിയുമായിരുന്നില്ല. തിന്നാനും കുടിക്കാനും ഉടുക്കാനും സഹായിക്കാനുമാരെങ്കിലുമായാൽ എല്ലാമായല്ലോയെന്നായിരുന്നല്ലൊ താനോർത്തിരുന്നതെന്നും ചിപ്പിയോർത്തു. ഒപ്പം ശുശ്രൂഷക്കു നിന്ന മെയിൽ നഴ്സും അച്ഛനൊരു വിഷമം കാണിച്ചതായി സൂചിപ്പിച്ചിരുന്നില്ല.

പ്രൊഫ. കൃഷ്ണൻനായരെപ്പോലെ  എപ്പോഴും പുഞ്ചിരിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കാൻ കഴിയുന്നവർ വളരെ അപൂർവ്വമായിരുന്നു - അദ്ദേഹത്തെ എല്ലാവർക്കും ഇഷ്ടവുമായിരുന്നു. കോളേജിലായിരുന്നപ്പോൾ അദ്ദേഹത്തോടു സ്വകാര്യദു:ഖങ്ങൾ പങ്കുവെക്കാതിരുന്നിട്ടുള്ള സഹപ്രവർത്തകർ കുറവ്. എല്ലാത്തിനും അദ്ദേഹത്തിനൊരു പരിഹാരമുണ്ടായിരുന്നു - ഒരു കൊച്ചു ചിരി, ഒപ്പം ഏതാനും സാന്ത്വനവാക്കുകളും. അതിലദ്ദേഹത്തിന്റെ പരിഹാര നിർദ്ദേശങ്ങളുമുണ്ടാവുമായിരുന്നു. അതെല്ലാവരും കേൾക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നുവെന്നും വേണം കരുതാൻ. അല്ലായിരുന്നെങ്കിൽ അദ്ദേഹത്തിൻറെയടുത്തു വരുന്നവർ, അദ്ദേഹത്തോടിത്ര നന്ദിയോടും അനിതരസാധാരണമായ ബഹുമാനത്തോടും പെരുമാറുമായിരുമായിരുന്നില്ലല്ലൊ. റിട്ടയർ ചെയ്ത് ഇരുപത്തഞ്ചു വർഷങ്ങൾ കഴിഞ്ഞിട്ടും അദ്ദേഹത്തിനു സന്ദർശകരുണ്ടായിരുന്നുവെന്നതും കൂട്ടിവായിക്കണം. നാലഞ്ചു വർഷങ്ങൾ മുമ്പു വരെ സ്വന്തം ആ പഴയ അംബാസ്സഡർ കാറുമുരുട്ടി അദ്ദേഹവും സുഹൃത്തുക്കളുടെ വീടുകളിൽ പോകുമായിരുന്നു. ആ കാർ ഇപ്പോഴും പോർച്ചിൽ തന്നെ കിടക്കുന്നു.

അദ്ദേഹത്തിന്റെ രണ്ടാണ്മക്കളിൽ  ഒരാൾ അമേരിക്കയിലും മറ്റേയാൾ ഓസ്ട്രേലിയായിലുമായിരുന്നു. നാട്ടിൽ ജോലി ചെയ്യുന്ന മകൾ ഡോക്ടർ ചിപ്പിയും, അവളുടെ ഭർത്താവും രണ്ടു മക്കളുമായിരുന്നു കൃഷ്ണൻനായർ സാറിന്റെ കൂടെ തറവാട്ടിൽ. ആൺമക്കൾ രണ്ടു പേരും മാറി മാറി വിളിച്ചിട്ടും നാടു വിടാൻ കൂട്ടാക്കാതിരുന്ന സാറാണ് പെട്ടെന്ന് ഓസ്ട്രേലിയാക്കു പോയത്. അൽപ്പം കൊളസ്ട്രോളും, അൽപ്പം പ്രഷറുമല്ലാതെ കാര്യമായ ആരോഗ്യപ്രശ്നങ്ങളൊന്നും അദ്ദേഹത്തിനുണ്ടായിരുന്നതായി ചിപ്പിക്കും അറിയില്ലായിരുന്നു - അതും വീണു കിടപ്പിലായതിനുശേഷം മാത്രം കണ്ടുതുടങ്ങിയത്. അതു മെല്ലെ കൂടിക്കൊണ്ടിരുന്നല്ലോയെന്നു ചിപ്പിയോർത്തു. എല്ലാം ഒരു നിയോഗം പോലെയായിരുന്നെന്നു പറയാതെ വയ്യ. വീഴേണ്ടിയിട്ടു വീണതുമല്ല, കാലൊടിയേണ്ടിയിട്ട് ഒടിഞ്ഞതുമല്ല. നടക്കാറായതേ അദ്ദേഹം രാജ്യം വിട്ടു. ആസ്ട്രേലിയായിൽ ചെന്നു രണ്ടാഴ്ച്ച തികയും മുമ്പ് അദ്ദേഹത്തിന്റെ ഹൃദയവും നിലച്ചു - ഒരു ദിവസം, അദ്ദേഹം ഉറക്കമുണർന്നില്ല!

അദ്ദേഹത്തിന്റെ സ്വകാര്യ സൂക്ഷിപ്പുകൾ തരം തിരിക്കുന്നതിനിടയിലാണ് കുറെ കുറിപ്പുകളും കത്തുകളുമൊക്കെ  ചിപ്പിയുടെ ശ്രദ്ധയിൽപ്പെട്ടത്. കിഡ്നി മാറ്റിവെയ്കാൻ, പഠനത്തിന്, വസ്ത്രം വാങ്ങാൻ, വീട് വെക്കാൻ ...... എന്നു വേണ്ട നാനാവിധ ചിലവുകൾക്കായി അനേകം ലക്ഷങ്ങൾ അദ്ദേഹം ചിലവിട്ടതിന്റെ കണക്കുകൾ കൃത്യമായി അദ്ദേഹം സൂക്ഷിച്ചിരുന്നു. ഗുണഭോക്താക്കളുടെ നന്ദിക്കുറിപ്പുകളായിരുന്നു ഒപ്പമുണ്ടായിരുന്ന കത്തുകൾ. പലരും വീട്ടിൽ  വന്നു പോകുന്നുവെന്നറിയാമായിരുന്നതല്ലാതെ കൂടുതലൊന്നും ചിപ്പിയറിഞ്ഞിരുന്നില്ല.

ബാങ്ക് പാസ്സ്ബുക്ക് ചിപ്പിയെടുത്തു മറിച്ചു നോക്കി. പത്തുലക്ഷം രൂപാ ഇനിയും ബാലൻസുണ്ടായിരുന്നതിൽ. അദ്ദേഹം കിടപ്പിലായതിനുശേഷം ഒരു പൈസാ പോലും അതിൽ നിന്നാരും പിൻവലിച്ചിട്ടില്ലെന്നതു ചിപ്പി ശ്രദ്ധിച്ചു. കഴിഞ്ഞയൊരു വർഷത്തെ കണക്കുകളിലും സംഭാവനകളൊന്നും കണ്ടില്ല. അദ്ദേഹം കിടപ്പിലായതിനു ശേഷം ബന്ധുക്കളല്ലാത്ത സന്ദർശകരെ താൻ വിലക്കിയിരുന്നല്ലോയെന്നു ചിപ്പിയോർത്തു.

താൻ ഒരിക്കലും കാണാതിരുന്ന അഛന്റെ മുഖം ചിപ്പി മനസ്സിൽ ഏറേനേരം കണ്ടുകൊണ്ടിരുന്നു. മക്കളോരാടും അദ്ദേഹമെന്തെങ്കിലും ബാക്കിവെക്കുന്നുവെന്ന് പറഞ്ഞിട്ടില്ല. ഒരു കുറിപ്പുപോലും അവർക്കാർക്കും എഴുതിയിട്ടുമില്ല. വീതം വെച്ചു കൊടൂത്ത ഫലഭൂയിഷ്ടമായ മണ്ണ് ഒരു തൂമ്പാ പോലും കാണാതെ വർഷങ്ങളായി സർപ്പക്കാവുപോലെ കിടക്കുന്നു. മക്കളെല്ലാവരും ഓരോ വഴിക്കു തിരിഞ്ഞപ്പോൾ അൽപ്പകാലം കൃഷ്ണൻനായർ സാർ കൃഷി നടത്തിയിരുന്നു. ആർക്കുമതിൽ താൽപ്പര്യമില്ലെന്നറിഞ്ഞപ്പോളാണു നിർത്തിയതെന്നു പറയാം. 

ചിപ്പിക്കൊരു കാര്യം മനസ്സിലായി, ആരെയും സ്നേഹിക്കാനോ ആർക്കും ഉപകാരം ചെയ്യാനോ കഴിയാത്ത ഒരു കാലഘട്ടം അദ്ദേഹത്തിനസഹ്യമായിരുന്നു. സഹായിക്കുന്ന മക്കളെയായിരുന്നില്ല, സഹായം സ്വീകരിക്കുന്ന മക്കളെയായിരുന്നദ്ദേഹത്തിനാവശ്യം. അദ്ദേഹത്തിൻറെ ഹൃദയത്തിന് ഒരു വാതിലേ  ഉണ്ടായിരുന്നുള്ളൂ!

വരും, വരാതിരിക്കില്ല!

"ഞാൻ പറഞ്ഞതു നേരാ, ഞാൻ കാലത്തെ കണ്ടു." സനു എന്റെ മുഖത്തേക്ക് തറപ്പിച്ചു നോക്കിയപ്പോൾ എന്താണു സംഭവിച്ചതെന്നു ഞാനൊരിക്കൽ കൂടി ഓർത്തു നോക്കി. 

സനുവിന്റെ മുഖത്തു നിന്നു കണ്ണു പറിച്ചു വിദൂരതയിലേക്കെറിഞ്ഞിട്ടു ഞാൻ പറഞ്ഞു.

"നേരെ കണ്ടില്ലന്നേയുള്ളൂ; കാലം താഴത്തെ ബെർത്തിൽ കിടപ്പുണ്ടായിരുന്നു, കാലം പറയുന്നത് മുഴുവൻ ഞാൻ കേൾക്കുന്നുമുണ്ടായിരുന്നു. 

ട്രെയിനിനു പുറത്തു നല്ല ചൂടായിരുന്നു. എ സി യുടെ കുളിർമ്മയിൽ ഉറങ്ങിപ്പോയ ഞാൻ കാലത്തിന്റെ ശബ്ദം കേട്ടാണുണർന്നത്. പരിചയപ്പെടാനാഗ്രഹിച്ചു ഞാൻ ബെർത്തിൽ നിന്നു താഴെ വന്നപ്പോഴേക്കും കാലം പോയ്കഴിഞ്ഞിരുന്നു."

"അതു കാലമായിരുന്നെന്ന് താനെങ്ങിനാ അറിഞ്ഞത്?" സനു ചോദിച്ചു.

"അതോ? എനിക്കു ബാഗ്ലൂർക്കു പോണം, ഹൈദ്രാബാദിന് പോണം, കൽക്കട്ടാക്ക് പോണം, ഡൽഹിക്കു പോണം ഇങ്ങിനെ നിർത്താതെ സ്ഥലങ്ങളുടെ പേരുകൾ അയാൾ പറഞ്ഞുകൊണ്ടേയിരുന്നു. അതുകൊണ്ടാണ്, അതു കാലമായിരുന്നെന്നു ഞാൻ മനസ്സിലാക്കിയത്. എല്ലായിടത്തും കാലം മാത്രമല്ലെ ചെല്ലേണ്ടതുള്ളൂ?" ഞാൻ ചോദിച്ചു. സനു ഒന്നും മിണ്ടിയില്ല. 

ഞാൻ തുടർന്നു,

"എന്തിനായിങ്ങിനെ തിരക്കിട്ടു പോവുന്നതെന്ന് അടുത്തിരുന്ന ആൾ ചോദിക്കുന്നത് ഞാൻ കേട്ടു. പകരം ആരെങ്കിലും പോയാൽ മതിയില്ലേന്നും അയാൾ ചോദിക്കുന്നത് കേട്ടു. അവർ ഏറെനേരമായി സംസാരിക്കുകയായിരുന്നെന്ന് എനിക്കു തോന്നാതിരുന്നില്ല."

"കാലം എന്തു പറഞ്ഞു?" സനു ചോദിച്ചു.

"അതോ? അയാളെപ്പോലുള്ളവർ എല്ലായിടങ്ങളിലും എത്താറുണ്ടെന്നാണ് അയാൾ പറഞ്ഞത്. ആരെന്തു പറഞ്ഞാലും അതു സാധിച്ചുകൊടുക്കുകയാണത്രെ കാലത്തിന്റെ ജോലിയെന്നും കാലം പറഞ്ഞത്രേ. ഡൽഹിയിൽ ഞാൻ അറ്റൻഡ് ചെയ്യാൻ പോകുന്ന ഇന്റർവ്യൂ ജയിപ്പിച്ചു തരാൻ കാലത്തിനു കഴിയുമോന്നു ഞാൻ ചോദിച്ചു. ഇല്ലാന്നയാൾ പറഞ്ഞു. എന്റമ്മയുടെ ആസ്മാ രോഗം സുഖപ്പെടുത്താൻ കാലത്തിനു പറ്റുമോയെന്നു ഞാൻ ചോദിച്ചു. അതിനും ഇല്ലായെന്ന് തന്നെ അയാൾ മറുപടി പറഞ്ഞു. അവസാനം ഞാൻ അയാളോട് ചോദിച്ചു, പിന്നെന്തു സാധിച്ചു കൊടുക്കാനാ കാലം പോകുന്നതെന്ന്." 

അയാളതിനു മറുപടി പറയാൻ ഒന്നു മടിച്ചതു പോലെ എനിക്കു തോന്നി. ഞാൻ ട്രയിനിന്റെ സൈഡ് വിന്റോയുടെ കർട്ടൻ പതിയെ മാറ്റി കട്ടിയുള്ള കണ്ണാടിയിലൂടെ പുറത്തേക്കു നോക്കിയിരുന്നു. ഇടക്കു ദയനീയമായി ഞാനാ കാലത്തിന്റെ ഉപചാരകന്റെ മുഖത്തു നോക്കി. അയാൾക്കൊരു മറുപടി തരാനുണ്ടായിരുന്നില്ലല്ലോയെന്നു ചിന്തിച്ചു. പക്ഷെ അയാൾ പറഞ്ഞു,

"കാലം ഒരാൾക്കു സ്വർഗ്ഗം പണിതുകൊടുക്കുന്ന കാര്യം പറഞ്ഞിരുന്നു. മരണശേഷം സ്വർഗ്ഗമുണ്ടെന്നു വിശ്വസിക്കുകയും അതിനുവേണ്ടി എന്തെല്ലാം ചെയ്യേണ്ടതുണ്ടെന്നു കേട്ടോ, അതെല്ലാം കൃത്യമായി ചെയ്യുകയും ചെയ്ത ഒരു വൃദ്ധനുവേണ്ടിയാണത്രെ കാലം സ്വർഗ്ഗം പണിയുന്നത്. കാലം ഒരാൾക്ക് തേൻപഴം കൊടുക്കുമെന്നും പറഞ്ഞു; ഒരിക്കൽ തിന്നാൽ ഒരിക്കലും വിശക്കില്ലാത്ത തേൻ പഴമെന്ന ഫലം കായ്‌ക്കുന്ന മരം വനത്തിലുണ്ടെന്നുറച്ച് വിശ്വസിച്ചു കൊണ്ട് വനത്തിലൂടെ അലയുന്ന ഒരാൾക്കാണ് തേൻ പഴം കിട്ടുക."

സുനു എന്റെ മുഖത്തേക്ക് തറപ്പിച്ചു നോക്കി. ഞാൻ സുനുവിനോട് പറഞ്ഞു, 

"കാലം വരാൻ എന്തു ചെയ്യണമെന്ന് എനിക്കു മനസ്സിലായി! വന്നു പോയത് കാലമാണെന്നും എനിക്കുറപ്പാണ്. കാലം എന്നെ തേടിയും ഉടൻ വരും; കാരണം, ഡൽഹിയിൽ നിന്നും നിയമനോത്തരവ് ഉടൻ വരുമെന്നു ഞാൻ ഉറച്ചു വിശ്വസിക്കുന്നു."

എന്തിനിത്ര ധൃതി?

"നിന്നെ ഞാൻ സ്വന്തമാക്കും, എന്തു വിലകൊടുത്തും." പദവിയെ നോക്കി ഒരു ഡിഗ്രിക്കാരൻ പറഞ്ഞു. 

"നിന്നെ എനിക്കു വേണം, എന്തു വിലയാണെങ്കിലും." അമ്മയെ നോക്കി കുഞ്ഞു പറഞ്ഞു.

"ഒരു നാൾ ഞാനും സാറിനെപ്പോലെ പിള്ളേരെ പേടിപ്പിക്കും. അതിനു വേണ്ടി എന്തും ഞാൻ പഠിക്കും." അദ്ധ്യാപകനെ നോക്കി കുട്ടി പറഞ്ഞു.

"ഈ വയലിൽ നെല്ല് വിളയിച്ച് ഞാൻ കൊയ്തെടുക്കും, അതിനു വേണ്ടി എന്തെല്ലാം ചെയ്യേണ്ടി വന്നാലും." വയലിലേക്ക് നോക്കി കർഷകൻ പറഞ്ഞു.

"ഇവനെ പഠിപ്പിച്ചു ഞാൻ എഞ്ചിനീയറാക്കും, എത്ര വിഷമിച്ചാലും." മകനെ നോക്കി അപ്പൻ പറഞ്ഞു.

"ഇവളെ പത്തേക്കർ സ്വന്തമായുള്ള വീട്ടിലേക്കു തന്നെ പറഞ്ഞു വിടും, എത്ര കാത്തിരിക്കേണ്ടിവന്നാലും." മകളെ നോക്കി അമ്മ പറഞ്ഞു.

"അവളെ കാണാൻ എത്ര സുന്ദരി! ആർക്കും കൊടുക്കില്ല ഞാനവളെ, ജീവിതം തന്നെ പോയാലും." ഒരു പെണ്ണിനെ നോക്കി ചെറുപ്പക്കാരൻ പറഞ്ഞു.

പുഴു തെരുവു തോറും തീറ്റ തേടി നടന്നു, വെളുപ്പു മുതൽ. അതു ചന്തകളിലും പോയി, കുടിലുകളിലും പോയി, പഴത്തോപ്പുകളിലും പോയി. പലയിടങ്ങളിലും അതു കറങ്ങി. കുഞ്ഞു കുട്ടികൾ മുതൽ പടു വൃദ്ധർ വരെ, എന്തൊക്കെയോ നേടുന്നതിനെപ്പറ്റി വെളുപ്പിനെ മുതൽ ഇങ്ങിനെ മുരളുന്നത് പുഴു കേൾക്കുമായിരുന്നു. 

പുഴുവിന്റെ ചുളുങ്ങിയും നിവർന്നുമുള്ള യാത്ര കണ്ടു പുൽച്ചാടിക്കു സങ്കടം വന്നു.

ഒരപകടം വന്നാൽ ഓടിയോ ചാടിയോ രക്ഷപ്പെടാൻ പോലും ഇതിനു കഴിയില്ലല്ലോയെന്നു പുൽച്ചാടി ഓർത്തു.

"എങ്ങോട്ടാ?" പുൽച്ചാടി പുഴുവിനോട് ചോദിച്ചു. 

"കൂട്ടുകാരെ വിളിക്കാൻ."

"ങ്‌ഹും ..എന്താ വിശേഷിച്ച്?" പുൽച്ചാടി ചോദിച്ചു.

"ഇന്നു രണ്ടുപേർ വീണു, നാളെ തിന്നാൻ തുടങ്ങണം." പുഴു പറഞ്ഞു.

"ആരാ?" പുൽച്ചാടി ചോദിച്ചു.

"എന്തു വിലകൊടുത്തും ആ മണ്ണു വാങ്ങുമെന്നു പറഞ്ഞു നടന്ന ഒരുത്തനും, പുതിയ വീട്ടിൽ ഉറങ്ങാൻ കിടന്ന ഒരുത്തനും...!"

പുഴു പറഞ്ഞു. 

പുൽച്ചാടിക്കു സങ്കടം വന്നു. ഒരു നേരത്തെ തീറ്റക്കു സന്ധ്യവരെ ചാടി നടക്കുന്നു, എന്നിട്ടും വയറു നിറക്കാൻ തനിക്കു പറ്റുന്നില്ല. ഈ പുഴുവിനാകട്ടെ ദാരിദ്ര്യം എന്നതെന്താണെന്നറിയത്തുമില്ല. പുഴുവിനേക്കാൾ കൂടുതൽ പുൽച്ചാടി ചിന്തിച്ചത് മനുഷ്യനെപ്പറ്റിയായിരുന്നു.

'എന്തു വിലകൊടുത്തും ആ മണ്ണു വാങ്ങുമെന്നു പറഞ്ഞു നടന്ന ഒരുത്തനെ ഒരു വിലയും കൊടുക്കാതെ പുഴു സ്വന്തമാക്കിയിരിക്കുന്നു. സ്വപ്ന ഗ്രഹം പണിതതിലുറങ്ങാൻ കിടന്ന ഒരുവനെയും പുഴു സ്വന്തമാക്കിയിരുന്നു.'

പ്രപഞ്ചത്തെപ്പറ്റി മുഴുവൻ ഒരു നിമിഷം പുൽച്ചാടി ചിന്തിച്ചു.

പുൽച്ചാടി ഒരൊറ്റ ചാട്ടത്തിനു പുഴുവിന്റെ അടുത്തു ചെന്നു, പിന്നെ അതിനോടു പറഞ്ഞു. 

"എന്തിനായിത്ര ധൃതി? നിന്റെ പിന്നാലെയുമില്ലേ അണുക്കൾ?"

എനിക്കു നിന്നെ അറിയില്ല

(വളരെ ശ്രദ്ധാപൂർവം നീ നെയ്തെടുത്ത സ്വന്തമെന്നു പറയാവുന്ന സുന്ദരമായയീ സ്വപ്നത്തിനിതാ അന്ത്യമായിരിക്കുന്നുവെന്നു സ്വഭൂതങ്ങൾ ഉരുവിടുന്നതു കേൾക്കാനിടവന്നാൽ ആരും ഞെട്ടും. സുബോധമുള്ളവരെന്നു വിശേഷിപ്പിക്കപ്പെടുന്നവരുൾപ്പെടെ എങ്ങനെ വഴിമാറാമെന്നു ചിന്തിക്കും. വിധിയറിഞ്ഞിട്ടും നിർഭയം, നിസ്സങ്കോചം ആരെയും കൂസാതെ, ആരെങ്കിലും കർമ്മബദ്ധരായി വീണ്ടും അതേ പാത തുടരുന്നുവെങ്കിൽ അവൻ നെയ്തുകൊണ്ടിരുന്നത് സ്വപ്നങ്ങളായിരിക്കില്ല, സത്യത്തിന്റെ അലുക്കുകളായിരുന്നിരിക്കും. 

അപ്രതീക്ഷിതമായി എന്റെ ജീവിതത്തിലേക്കു കടന്നു വന്ന ശ്രീ സക്കറിയാസ് നെടുങ്കനാലെന്ന 'താന്തോന്നി'യുടെ ജീവിതം എനിക്കെന്നും ഒരു സമസ്യയായിരുന്നു. മിക്ക ലോക താത്വിക-ശാസ്ത്രാചാര്യന്മാരുടെ മഹത്ഗ്രന്ഥങ്ങളും തന്നെ അദ്ദേഹം വായിച്ചിട്ടുണ്ട്; വളരെ ആഴമേറിയ പല പ്രപഞ്ചസത്യങ്ങളും വളരെ സരളമായി വിശദീകരിക്കുന്ന നിരവധി ലേഖനങ്ങൾ അദ്ദേഹം എഴുതിയിട്ടുമുണ്ട്. അവിടെയൊന്നുമല്ല എന്റെ മനസ്സുടക്കിയത് - അദ്ദേഹം ചിന്തിച്ചതും, പറഞ്ഞതും, ചെയ്തതുമെല്ലാം ഒന്നു തന്നെയായിരുന്നുവെന്നത് എന്നെ വല്ലാതെ അമ്പരപ്പിച്ചുകളഞ്ഞു! മനുഷ്യരുടെ അളവിൽ, അതൊരു താന്തോന്നിക്കേ സാധിക്കൂ; ആതുകൊണ്ടാണു ഞാനദ്ദേഹത്തെ താന്തോന്നിയെന്നു തന്നെ വിളിക്കുന്നത്. അദ്ദേഹത്തിൻറെ രീതിയിൽ യേശുവും ഒരൊന്നാന്തരം താന്തോന്നിയായിരുന്നു എന്ന് നമുക്കറിയാം. സക്കറിയാസറിയാത്ത ഒരു സ്പന്ദനവും പശ്ചിമഘട്ടത്തിന്റെ തുടർച്ചയായ അദ്ദേഹത്തിന്റെ സ്വന്തം മലഞ്ചെരിവുകളിൽ ഉണ്ടായിരുന്നോയെന്നു ഞാൻ സംശയിക്കുന്നു. പ്രപഞ്ചവുമായി അദ്ദേഹം സ്ഥാപിച്ച പ്രണയബന്ധം ഈ ഭൂമിയുടെ അക്ഷാംശങ്ങൾ വരെ നീളുന്നതായിരുന്നുവെന്നു പറയുന്നതായിരിക്കും ശരി. എങ്കിലും ആ ജലാശയം എന്നും ശാന്തമായിരുന്നു!

ഏഴു പതിറ്റാണ്ടുകളിലെ നിലാവുകൾ മുഴുവൻ അദ്ദേഹം രുചിച്ചവയാണെന്നു ചിന്തിക്കാൻ പോലും എനിക്കൊരിക്കലും കഴിഞ്ഞിട്ടില്ല; അത്രയ്കു യൗവ്വനമാണദ്ദേഹത്തിന്റെ കണ്ണുകളിൽ. ഒരു രക്ഷകനായല്ലാതെ ഒരിക്കലും ആസ്പത്രിയുടെ വാതിലുകളിൽ മുട്ടിയിട്ടില്ലാത്ത അദ്ദേഹത്തിനു തളർന്നു വീഴാൻ ഇടമൊരുക്കിക്കളയാമെന്ന് ഒരാസ്പത്രി തന്നെ നിശ്ചയിച്ചില്ലായിരുന്നെങ്കിൽ....! ഗുരുതരമായ ഒരു ഹൃദയാഘാതത്തിൽ കുടുങ്ങിപ്പോയി, അദ്ദേഹത്തിന്റെ ഭൌതിക ശരീരം. അതിവിദഗ്ദ ചികിത്സകൾക്കു വേണ്ടി മൂന്നോളം ആസ്പത്രികളുടെ ICU കളിലും വെന്റിലേറ്ററുകളിലുമായി രണ്ടുമൂന്നാഴ്ചകൾ അദ്ദേഹം ചിലവിട്ടു!

കൈകൾ ചലിക്കുന്നുവെന്നുറപ്പു വന്നപ്പോൾ ഒരു കടലാസ്സിലദ്ദേഹം പ്രപഞ്ചത്തിന്റെ രഹസ്യം ചുരുങ്ങിയ വാക്കുകളിൽ ഇങ്ങിനെ കുറിച്ചത് ഒരു ബന്ധുവഴി എനിക്കയച്ചുതന്നു, - 'എനിക്കു നിന്നെ അറിയില്ലാ'യെന്ന ശീർഷകത്തിൽ. ആ കുറിപ്പ് ഞാനിവിടെ പ്രസിദ്ധീകരിക്കുന്നു. അതൊരു കുറിപ്പായി കാണാൻ എനിക്ക് കഴിയുന്നില്ല - മൗലിക മഹദ്ഗ്രന്ഥങ്ങളുടെ സത്ത പിഴിഞ്ഞെടുത്താലും ഇങ്ങിനെയേ ഇരിക്കൂ - ജോസഫ് മറ്റപ്പള്ളി)

"ഇന്നെനിക്കു ലേശം പോലും ഭയം തോന്നാത്തത്, സത്യമായി അടുത്തടുത്തു വരുന്ന മരണമെന്ന അന്ത്യത്തിന് മുമ്പിലാണ്. ഏറ്റവും വലിയ ഈ കണ്ടെത്തലിൽ എന്നെ കൊണ്ടെത്തിച്ചത് വളരെ ചെറിയ കാര്യങ്ങളാണ്. ഞാൻ എന്ന അതിനിസ്സാരനു ചുറ്റും ഉരുണ്ടു കളിക്കുന്ന അതിസൂഷ്മങ്ങളായ തമോഗർത്തങ്ങളേപ്പറ്റിയുള്ള എന്റെ ബോധം തെളിഞ്ഞു വരികയാണ്. "നിന്റെ സ്വരൂപം" എന്ന ശീർഷകത്തിൽ അടുത്ത നാളുകളിൽ ഞാനെഴുതിക്കൊണ്ടിരുന്ന വിഷയങ്ങളുടെ പരിസമാപ്തിയാണിത് എന്നും പറയാം. മരിയൻ സെന്റർ (പാലാ), കാരിത്താസ്‌ (കോട്ടയം), ലിസി (എറണാകുളം) എന്നീ ആശുപത്രികളിലെ ICU കളിലൂടെയുള്ള ഒരാഴ്ചത്തെ ഓട്ടവും അതിനാക്കം കൂട്ടി. 

"നീ ലോകത്തിന്റെ പ്രകാശമാണ്" എന്നു വിളിച്ചുപറഞ്ഞ് കടന്നുപോയ ഗുരു മനുഷ്യനെ കണ്ടത് സ്വയമേയും ചുറ്റുവട്ടത്തേയും പ്രകാശിപ്പിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കേണ്ട ഒരു കിരണമായിട്ടായിരുന്നിരിക്കണം. സത്യത്തിന്റെ കിരണത്തെ മൂടിക്കളയാൻ അസത്യത്തിന്റെ ശക്തികൾ ശ്രമിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കുമെന്ന് അദ്ദേഹം വ്യക്തമായ താക്കീതു നല്കിയിരുന്നു. തങ്ങളുടെ മണവാളന്മാരെ കാത്തിരുന്ന പത്തു കന്യകകളിൽ അഞ്ചുപേർക്ക് സംഭവിച്ചത് ഓർമ്മിക്കുമല്ലോ! ആർത്തു കരഞ്ഞിട്ടും എണ്ണ തീർന്നു വിളക്കണഞ്ഞു പോയ അവർക്ക് കിട്ടിയ പ്രതികരണം കരുണയുടേതായിരുന്നില്ല - "എനിക്ക് നിന്നെ അറിയില്ല" എന്ന തിരസ്കരണത്തിന്റെ വിധിവാക്യമായിരുന്നു.

അസത്യത്തിൽ കുടുങ്ങിപ്പോകുന്ന ഓരോ വ്യക്തിയും തെളിച്ചമില്ലാത്ത വിളക്കുമായി നടക്കുന്ന വിഡ്ഢിയാണ്. 'ഞാൻ' എന്ന സൂഷ്മാസ്തിത്വത്തിനു മീതെ അസത്യത്തിന്റെ പൂഴി വന്നുമൂടുന്നത് അതിശീഘ്രമാണ്. എന്റെയും കുടുംബത്തിന്റെയും പേര്, ശാശ്വതമെന്നു വിശ്വസിക്കപ്പെടുന്ന ബന്ധങ്ങൾ, സമ്പാദ്യങ്ങൾ, സ്ഥാനമാനാദികൾ, നേടിയതും നേടാനിരിക്കുന്നതുമായ വലിയ കാര്യങ്ങൾ എന്നതെല്ലാം 'ഞാൻ' എന്ന അദമ്യമായ സത്യാങ്കുരത്തെ അതിന്റെ നേർക്കാഴ്ച്ചകളിൽ നിന്ന് വ്യതിചലിപ്പിക്കാൻ മാത്രമേ ഉപകരിക്കുന്നുള്ളൂവെന്നത് ഏവരും മറന്നു പോകുന്നു. വളരെപ്പെട്ടെന്നാണ് അർത്ഥശൂന്യമായ ഒരു മിഥ്യയായി, നാം മാറിപ്പോകുന്നത്. അങ്ങേയറ്റം സരളവും വ്യക്തവുമായിരിക്കേണ്ട മനുഷ്യവ്യക്തി മണവാളനാൽപ്പോലും തിരിച്ചറിയപ്പെടാത്ത ഒരു ബീഭൽസരൂപമെടുക്കുന്നു. അതിനോടിടക്കു ദൈവാന്വേഷണം മോക്ഷസങ്കല്പങ്ങൾ, അവയെ സാക്ഷാത്ക്കരിക്കാനുള്ള ഭക്തി- പൂജാദികൾ എന്നിവയുടെ ഭാരവും അവനു മേൽ വന്നുവീഴുന്നു. സുന്ദരമായ ഒരു ദൈവാങ്കുരം ചുറ്റുപാടുമുള്ളതിനെയെല്ലാം വിഴുങ്ങാൻ തക്കം നോക്കിയിരിക്കുന്ന ബീഭബൽസമായ ഒരു തമോഗർത്തമായി രൂപമെടുത്തു കഴിഞ്ഞു. ഇന്നത്തെ ശരാശരി മനുഷ്യന്റെ ജീവിതാനുഭവമല്ലേയിത്?

ആർക്ക് എവിടെയാണു തിരുത്താനാവുന്നത്? ഞാൻ 'ആരോ' 'എന്തോ' ആണെന്ന നുണയെ മുളയിലെ നുള്ളുക. ഈ നുണ ശാശ്വതമോ ഏതെങ്കിലും വിധത്തിൽ അർഹതപ്പെട്ടതോ അല്ല എന്ന തിരിച്ചറിവിലെത്തുക. ജനിച്ച സമയമോ ചുറ്റുപാടുകളോ യാതൊരു പ്രാധാന്യവുമില്ലാത്ത യാദൃശ്ച്യതകളാണ്. ജീവിതമെന്ന സത്യം ഒരു വലിയ രഹസ്യമാണ്. അതിനെ കളങ്കപ്പെടുത്താതെ അതി വിശുദ്ധമായി കാത്തു സൂക്ഷിക്കുക.

എല്ലാം വേണ്ടപ്പോൾ വേണ്ടപോലെ സംഭവിക്കുന്നു എന്ന വിശ്വാസമുള്ളവർക്ക് ഇന്നലെയും ഇന്നും നാളെയും ഒരുപോലെയാണ്. അപ്പോൾ ദുഖത്തിനോ സന്തോഷത്തിനോ അമിതാഹ്ലാദത്തിനോ നിരാശതക്കോ ജീവിതത്തിൽ സ്ഥാനമില്ല. അദ്ധ്വാനിച്ചു ധർമ്മം ചെയ്യുക. എന്തെങ്കിലുമൊക്കെ ആയിത്തീർന്ന് മോക്ഷത്തിനർഹനാകുക എന്ന് പുറകിൽ നിന്ന് നിരന്തരം ഉന്തിക്കൊണ്ടിരിക്കുന്നവരെ വിട്ടൊഴിയുക.

ജനിച്ച നിമിഷം മുതൽ നീയാണു നിന്റെ മോക്ഷം. അതിന്, നീ വെറുതേ നീ മാത്രം ആയിരുന്നാൽ ധാരാളം മതി!"

Post Traumatic Stress Disorder

Post Traumatic Stress Disorder ന് (PTSD) മലയാളത്തിൽ ദുരന്താനുഭവാനന്തര മനോവിഭ്രാന്തി എന്ന് നീട്ടിയോ കുറുക്കിയോ പറയാം. കൊല്ലാനും കൊല്ലപ്പെടാനുമായി ഏതൊരു രാഷ്ട്രവും ഒരുക്കിവിടുന്ന പച്ച മനുഷ്യർക്ക്‌ യുദ്ധഭൂമിയിൽ നിന്ന് തിരികെ വരാൻ ഭാഗ്യം ലഭിച്ചാൽ, പിന്നീട് ജീവിതത്തിൽ ഉണ്ടാകുന്ന ചെറുതും വലുതുമായ ഭ്രാന്താവസ്ഥക്കാന് ഈ പേരിട്ടിരിക്കുന്നത്. അമാനുഷമായ ക്രൂരതകൾ ചെയ്യേണ്ടിവരികയോ, മരണഭയത്തിൽ കഴിയേണ്ടിവരികയോ ചെയ്തിട്ട് തുടര്ന്നുള്ള ജീവിതത്തിൽ പട്ടാളക്കാർക്ക് ഇടക്കിടക്കുണ്ടാകുന്ന ദുസ്വപ്നങ്ങളും മനസ്സാക്ഷിക്കുത്തും എല്ലാം ചേർന്ന വിഷാദ രോഗമാണിത്. വിയെറ്റ്നാം യുദ്ധത്തിൽ 58'000 അമേരിക്കർ മരിച്ചെങ്കിൽ, ആ യുദ്ധത്തിലെ അത്രയും തന്നെ വിമുക്ത ഭടന്മാർ ഈ വിഷാദരോഗം മൂലം ആത്മഹത്യ ചെയ്തു. ഓരോ യുദ്ധത്തിലും ഇങ്ങനെ അനേകായിരങ്ങൾക്ക് സംഭവിക്കുന്നുണ്ട്.

നമ്മുടെ നാട്ടിലെ പല പോലീസുകാർക്കും നിരപരാധികളെ ക്രൂരമായി പീഡിപ്പിക്കേണ്ട ദുരവസ്ഥ ഉണ്ടാകുന്നുണ്ട്. അത് ആസ്വദിക്കാനാണ് അവരെ പഠിപ്പിക്കുന്നതെന്ന് നമുക്ക് തോന്നിപ്പോകും. പലപ്പോഴും അങ്ങനെയാവണമെന്നില്ല. എത്രയോ പാവം മനുഷ്യർ നമ്മുടെ നാട്ടിൽ കഴിഞ്ഞ വർഷങ്ങളിൽ തന്നെ ഒരു കാരണവും ഇല്ലാതെ പിടിക്കപ്പെടുകയും മരണതുല്യമായ രീതിയിൽ കസ്റ്റഡിയിൽ കഴിയേണ്ടിവരികയും പലരും പോലീസിന്റെ അതിക്രമം മൂലം കൊല്ലപ്പെടുകയും ചെയ്തിട്ടുണ്ട്. നിർദോഷികളോട് ഇത്ര വികൃതമായി പെരുമാറുന്ന ഒരു പോലീസ് സ്ഥാപനം ഈ രാജ്യത്തുള്ളത് അപമാനകരമാണ്. നക്സലൈറ്റ് എന്താണെന്നുപോലും അറിയില്ലാത്ത ഗ്രാമീണരെ ഇന്ത്യൻ പട്ടാളം ഏറ്റുമുട്ടൽ എന്നും പറഞ്ഞ് കൊല്ലുന്നതിനെതിരെയാണല്ലോ ഇറോം ഷർമിള പതിറ്റാണ്ടിലേറെയായി നിരാഹാരം അനുഷ്ടിക്കേണ്ടിവന്നത്.

സ്വേശ്ചാധിപതികളുടെ പട്ടാളം ഇങ്ങനെയൊക്കെ ചെയ്യുക സാധാരണമായിരുന്നു എന്നതിന് എത്രയോ തെളിവുകൾ ഉണ്ട്. ദസ്തയേവ്‌സ്കിയുടെ ഐവാൻ കരംസോവിന്റെ വാക്കുകൾ ഇവിടെ പ്രസക്തമാണ്: "ഇത്ര ക്രൂരമായി, ഇത്ര പണിക്കുറ തീർന്ന വിധത്തിൽ, പെരുമാറാൻ മനുഷ്യാധമന്മാർക്കല്ലാതെ ആർക്ക് കഴിയും?" അവരിൽ പലരും ശിഷ്ടജീവിതത്തിൽ PTSDക്ക് അധീനരായി തീർന്നിട്ടുണ്ട് എന്നുവേണം അനുമാനിക്കാൻ. യുദ്ധഭാഷ്യങ്ങളുടെ എഴുത്തുകാരിയും സാഹിത്യത്തിന് നോബേൽ സമ്മാനം നേടിയവളുമായ സ്വെറ്റ് ലാന  അലെക്സേവിച് ഇത്തരം സംഭവങ്ങൾ ധാരാളം കുറിച്ചിട്ടിട്ടുണ്ട്‌.

എന്റെ ഒരു സുഹൃത്ത്‌ കുറേ നാൾ പോലീസിൽ ആയിരുന്നു. അദ്ദേഹം എന്നോട് പറഞ്ഞ ഒരു ചെറിയ അനുഭവം. കഥയിത്രയേ ഉള്ളൂ. എന്നും ഏതൊക്കെയോ ദുസ്വപ്നം കണ്ടാണ്‌ അങ്ങേർ ഉണരുന്നത്. ഏതു സ്വപ്നവും അവസാനിക്കുന്നത് left, right, left, right....about turn! കൊണ്ടാണ്. നീണ്ട് പരേട്‌ കഴിഞ്ഞ് എല്ലാം അവസാനിക്കുന്ന about turn കേൾക്കുന്നതോടെ അദ്ദേഹം കട്ടിലിൽ നിന്ന് താഴെ വീണിരിക്കും. ഇതും മുകളിൽ പറഞ്ഞതും തമ്മിൽ ഞാനായിട്ട് ബന്ധിപ്പിക്കുന്നില്ല. പക്ഷേ, സംഗതി അത്ര രസകരമല്ല എന്ന് അദ്ദേഹം കൂട്ടിച്ചേർക്കുമ്പോൾ ഞാനെന്താണ് ചിന്തിക്കേണ്ടത്? 

ദൈവനിഷേധവും ദൈവാഭിമുഖ്യവും

ദൈവനിഷേധികളുടെ എണ്ണം ഫെയ്സ്ബുക്കിൽ മാത്രമല്ല നാട്ടിലും കൂടിക്കൊണ്ടിരിക്കുന്നു. നിരീശ്വരവാദികളുടെ പല ഗ്രൂപ്പുകൾ തന്നെയുണ്ട്‌. സ്വന്തം വാക്യങ്ങളും ഉദ്ധരണികളുംകൊണ്ട് പലരും അവരുടെ ഉള്ളിലിരുപ്പ് വ്യക്തമാക്കാൻ ശ്രമിക്കുന്നുണ്ട്. അവയിൽ സമകാലികമായ ചിലത് പേര് വയ്ക്കാതെ താഴെ ചേർക്കുന്നു:

"നീ വിശ്വസിക്കുന്ന ശക്തി നിന്നെ രക്ഷിക്കുന്നില്ലെങ്കിൽ ഇനിയുമതിനെ നീ പേറണോ?"

"ആരാണ് ദൈവം? ക്ഷേത്രമുറ്റത്ത് പൊട്ടിത്തെറിച്ചവർ അലറിവിളിക്കുമ്പോഴും ശ്രീകോവിലിന്റെ ഇരുട്ടുമറയിൽ ഒളിഞ്ഞിരിക്കുന്ന കല്പ്രതിമയോ?"

"പൂരം കാണാൻ പോയ അച്ഛനിനിയും വന്നില്ല...
കമ്പക്കെട്ട് കഴിഞ്ഞപ്പോൾ,
ദൈവങ്ങളെല്ലാം നിശ്ശബ്ദർ!

ആ രാത്രി, അച്ഛൻ മോർച്ചറിയിലും
ദൈവം ശ്രീകോവിലിലും പള്ളിയുറങ്ങി!"

"അറിയില്ല എന്ന് പറയാൻ ധൈര്യമില്ലാത്തവർ പകരം ഉപയോഗിക്കുന്ന വാക്കാണ്‌ ദൈവം."

"ആനക്ക് മദം കൊടുക്കുന്നത് പ്രകൃതിയാണ്. മതമാകട്ടെ പ്രകൃതിവിരുദ്ധമായ മദമാണ്. അത് മനുഷ്യപ്രകൃതിയിലെ വികൃതചിന്തകളുടെ ഉല്പ്പന്നമാണ്."

"നിങ്ങൾക്ക് ദൈവത്തെ വില്ക്കാം. എന്നാൽ എല്ലാവരും അത് വാങ്ങണമെന്ന് നിബന്ധമരുത്."

"Be an atheist, be a humanist."

"If one says, 'God speaks to me', either he's lying or he's schizophrenic."

പ്രകൃതിശക്തികളുടെയെല്ലാം പിന്നിൽ അമാനുഷികമായ എന്തോ പ്രതിഷ്‌ഠിച്ചിട്ട്, സ്തുതിയും പൂജയും ബലിയുമൊക്കെയായി അതിനെ പ്രീതിപ്പെടുത്താൻ ശ്രമിക്കുന്നതിലെ വിഡ്ഢിത്തത്തെയാണ് മേല്ക്കുറിച്ച പ്രതികരണങ്ങൾ നിന്ദിച്ചുതള്ളുന്നത്. എന്നാൽ ഇവരെല്ലാം ദൈവമെന്ന സങ്കല്പത്തെ തള്ളിപ്പറയുകയല്ല ചെയ്യുന്നത്. യുക്തിവാദികളും നിരീശ്വരവാദികളും പോലും വിമർശിക്കുന്നത് അനാശാസ്യങ്ങളിലേക്ക് നയിക്കുന്ന തെറ്റായ ദൈവസങ്കല്പങ്ങളെയാണ്. ദൈവസങ്കല്പം ബാലിശവും സ്വാർഥപരവും ആകുമ്പോഴാണ് മനുഷ്യൻ വഴിതെറ്റുന്നത്. അത്തരം ദൈവത്തെ നിരാകരിച്ചവരാണ് മുഖ്യധാരയിലുള്ള ശാസ്ത്രജ്ഞരെല്ലാം തന്നെ. സ്റ്റീവൻ ഹോക്കിംഗിനെപ്പോലെ കടുത്ത നിരീശ്വരവാദികൾ ഉണ്ടെങ്കിലും മിക്ക ശാസ്ത്രപ്രതിഭകളും അനാചാരങ്ങളുടെ ബലഹീനതകളിൽ ആണ്ടുപോകാത്ത ഒരീശ്വരസങ്കല്പത്തെ ഉള്ളിൽ  കൊണ്ടുനടക്കുന്നുണ്ട്. ആ ദൈവം മനുഷ്യന്റെ വ്യക്തിപരമായ വ്യാപാരങ്ങളിൽ ഇടപെടാതെ, പ്രപഞ്ചത്തിന്റെ അനുദിന നടത്തിപ്പ് അതിന്റെ അടിസ്ഥാന നിയമങ്ങൾക്ക് വിട്ടുകൊടുക്കുന്ന ഒരമൂർത്ത ശക്തിയാണ്. ഈ ശക്തിയുമായി മനുഷ്യന് ഹൃദയംകൊണ്ട് സമ്പർക്കം പുലർത്താം. ഇവിടെ ഹൃദയമെന്ന് പറയുന്നതാകട്ടെ, ഓരോ മനുഷ്യനിലും വികസിച്ചുവരേണ്ട, ചിന്താശക്തിയും പ്രപഞ്ചാഭിമുഖ്യവും ഒന്നുചേരുമ്പോഴുണ്ടാകുന്ന, ആന്തരികതയാണ്. എത്രമാത്രം അറിവുണ്ടായാലും ജീവനെയും അതിനെ നിലനിർത്തുന്ന പ്രപഞ്ച സംവിധാനത്തെയും സമഭാവനയോടെ കാണാനാകുന്നില്ലെങ്കിൽ - സ്നേഹമെന്തെന്ന് അനുഭവിച്ചറിയുന്നില്ലെങ്കിൽ - ഇത്തരമൊരു ഈശ്വരസങ്കൽപം സാദ്ധ്യമല്ല. എത്ര വലിയ ശാസ്ത്രവിജ്ഞാനത്തിനും അപ്പുറത്താണ് ആ ഈശ്വരാനുഭവം.

എന്റെ സുഹൃത്ത് തോമസ്‌ പെരുമ്പള്ളിൽ സംക്ഷിപ്തമായി ഒരിക്കൽ കുറിച്ചത് ഇങ്ങനെ: ഞാൻ വിശ്വസിക്കുന്ന ദൈവം അരൂപിയാണ്, സർവവ്യാപിയാണ്‌, പരിപൂർണ്ണമാണ്. സകല ചരാചരത്തെയും അതാക്കിതീർക്കുന്ന ചൈതന്യമാണ്. ഒന്നിനെയും സൃഷ്ടിക്കുന്നില്ല, രക്ഷിക്കുന്നില്ല. രോഗങ്ങൾ കൊടുക്കുന്നില്ല, സുഖപെടുതുന്നില്ല. പരീക്ഷണങ്ങൾ നടത്തുന്നില്ല, കൈക്കൂലി വാങ്ങിക്കുന്നില്ല, മധ്യസ്ഥരെ നിയോഗിക്കുന്നില്ല. സ്വർഗ്ഗത്തിൽ കൊണ്ടുപോകുന്നില്ല, നരകത്തിൽ തള്ളുന്നില്ല; ആരുടെയും കാര്യങ്ങളിൽ നേരിട്ട് ഇടപെടുന്നില്ല. എന്നിലും അപരനിലും ഓരോന്നിലുമുള്ള ഈ ചൈതന്യം എന്നും ഉണ്ടായിരുന്നു. അതിന് ആദ്യമോ അന്ത്യമോ ഇല്ല. അത് പ്രപഞ്ചം മുഴുവൻ നിറഞ്ഞുനില്കുന്നു. അതുതന്നെയാണ് പ്രപഞ്ചം. അതിലായിരിക്കുന്നതുവഴി ഞാനും അതാണ്.

Stephen Hawkingൻറെ വിശ്വവിഖ്യാതമായ പുസ്തകം A brief History of Time ന് ഒരു ചെറിയ അവതാരിക എഴുതിയത് Carl Sagan ആണ്. അസ്തിത്വമുള്ളതെല്ലാം ദൈവത്തിന്റെ ഒത്താശയില്ലാതെ തനിയെ ഉണ്ടായി നിലനില്ക്കുന്നു എന്ന് പറയുന്ന ഹോക്കിങ്ങിന്റെ കൃതിയെക്കുറിച്ച് സാഗൻ പറഞ്ഞു നിർത്തുന്നത് രസമുള്ള ഒരു വ്യാജോക്തി (irony) യോടെയാണ്. മലയാളത്തിലാക്കിയാൽ അതിന്റെ ഭംഗി നഷ്ടപ്പെടും. "This is also a book about God . . . or perhaps about the absence of God. The word God fills these pages. Hawking embarks on a quest to answer Einstein's famous question about whether God had any choice in creating the universe. Hawking is attempting, as he explicitly states, to understand the mind of God. And this makes all the more unexpected the conclusion of the effort, at least so far: a universe with no edge in space, no beginning or end in time, and [with] nothing for a Creator to do."

സൃഷ്ടാവെന്നോ പരിപാലകനെന്നോ ഉള്ള നിലയിൽ ദൈവത്തെപ്പറ്റി ചിന്തിക്കുമ്പോൾ, ദൈവാസ്തിത്വം മനുഷ്യയുക്തിയിൽ ഒരസ്സാദ്ധ്യതയായി പരിണമിക്കുന്നു. ദൈവമെന്ന ശബ്ദംപോലും ഒരാവശ്യമല്ല. 'ഒരു നല്ല (സന്തുഷ്ട) മനുഷ്യനായിരിക്കുവാൻ ദൈവത്തിൽ വിശ്വസിക്കണമെന്നില്ല' എന്ന് പോപ്‌ ഫ്രാൻസിസ് പറയുമ്പോൾ അതിലിതെല്ലാം സംഗ്രഹിച്ചിരിക്കുന്നു എന്ന് പറയാം.

ടെക്കി

നഗരത്തിൽ നിന്നൽപ്പം മാറി, ഒരു കൊച്ചു ഗ്രാമത്തിലെ കൃഷിയിടത്തിലൊരു കൊച്ചു വീടുണ്ട്, അവിടെയാണ് ബാലു മാതാപിതാക്കന്മാരോടൊപ്പം താമസിക്കുന്നത്. ആകെയുള്ള രണ്ടു മുറികളിൽ ഒന്നു ബാലുവിന്റേതാണ്. അവൻ നഴ്സറിയിൽ പോയിത്തുടങ്ങിയ കാലം മുതൽ അവന്റെ മുറിയിൽ അവനൊറ്റക്കാണ് കിടപ്പും ഉറക്കവും. ഇപ്പോൾ ഒന്നാം ക്ലാസ്സായിട്ടും അതിൽ മാറ്റമൊന്നുമില്ല. വല്ലപ്പോഴും മമ്മിയുടെ അമ്മയോ ആരെങ്കിലുമോ കിടക്കാൻ വന്നാൽ അതവൻ പങ്കു വെച്ചേക്കാം - അത്രേയുള്ളൂ. 

അവന്റെ ജീവിതം മാറ്റി മറിച്ചത് അയിലോക്കത്തെ സുന്ദറങ്കിളാണ്, അവന്റെ ടെക്കിയങ്കിൾ!

തൊട്ടടുത്ത വീട്ടിലാണു സുന്ദറിന്റെ താമസം. ബാലു ടെക്കിയങ്കിളിനെ രാവിലെ മാത്രമേ കാണൂ, ഒരു കൈകൊണ്ട് പല്ലുകൾ ബ്രഷ് ചെയ്തും, മറുകൈയ്യ്യിൽ സോപ്പു പെട്ടിയും തുവർത്തും പിടിച്ചും പറമ്പിന്റെ അതിരുതീർത്തൊഴുകുന്ന കൊച്ചരുവിയിൽ സുന്ദർ കുളിക്കാൻ പോകുമ്പോൾ ബാലു മുറ്റത്തു നോക്കി നില്കും, ടെക്കിയങ്കിളിന്റെ ഗുഡ്മോർണിങ്ങ് കിട്ടുന്നതു വരെ.

കംപ്യുട്ടർ കമ്പനിയിൽ ജോലിയും കഴിഞ്ഞു സുന്ദർ വരുമ്പോൾ രാത്രിയാവും. ടെക്കിയങ്കിളിന്റെ ബുള്ളറ്റിന്റെ ശബ്ദം രാവിലെ മാത്രമേ ബാലു കേൾക്കുമായിരുന്നുള്ളൂ. ബുള്ളറ്റ് ആന പ്രൗഡിയോടെ വീട്ടിൽ നിന്നിറങ്ങി പോകുന്നതും ബാലു നോക്കി നില്കും. ബാലുവിനൊരൊറ്റയാഗ്രഹമേ ഉണ്ടായിരുന്നുള്ളൂ - ടെക്കിയങ്കിളിനെപ്പോലെ മാജിക് കംപ്യുട്ടർകാരനാവണം, ഒരു ബുള്ളറ്റും വാങ്ങണം.

ടെക്കിയങ്കിൾ കമ്പ്യുട്ടറിന്റെ അവിടെയും ഇവിടെയുമൊക്കെ ഞെക്കുമ്പോൾ ചിത്രങ്ങളും അക്ഷരങ്ങളും സ്ക്രീനിൽ മാറി മറയുന്നത് അത്ഭുതത്തോടെ ബാലു നോക്കി നിന്നിട്ടുണ്ട്. ടെക്കിയങ്കിളാണു പറഞ്ഞത് മാജിക്കുകാരനാവണമെങ്കിൽ  പേടി പാടില്ല, പിന്നെ തന്നെ കിടക്കണമെന്നൊക്കെ.

"ടെക്കിയങ്കിളെന്താ എന്നും ഒത്തിരി താമസിച്ചു വരുന്നെ?" ബാലു ചോദിക്കും.

"അങ്കിളിനൊത്തിരി പണിയുണ്ട് ..... കംപ്യുട്ടർ പണിയെന്നാൽ രാത്രി വരെ നീളും." ബാലുവിന്റെ അമ്മ പറയും.

"എനിക്കും കംപ്യുട്ടർ പഠിക്കണം.... ടെക്കി അങ്കിൾ പഠിപ്പിക്കും." ബാലു പറയും.

"അതിനൊത്തിരി പണം വേണം; കാശുണ്ടാകുമ്പം ഒരു സ്കൂട്ടർ വാങ്ങണമെന്നാ പപ്പാ പറയുന്നേ. ഇപ്പോ വാഴക്കുലയൊക്കെ പപ്പാ തന്നെ ചുമന്നു കൊണ്ടുപോകുവല്ലെ?" അമ്മ പറഞ്ഞു.

"ശരിയാ, സ്കൂട്ടർ മതി. എന്നെ അതേൽ പള്ളിക്കൂടത്തിൽ കൊണ്ടു പോവോ അമ്മേ?" ബാലു ചോദിച്ചു. അമ്മയൊന്നും പറഞ്ഞില്ല. 

വീടു പണിതതിന്റെ കടം തീർന്നിട്ടില്ല, ഇപ്രാവശ്യം വാഴത്തോട്ടത്തിൽ പാട്ടക്കാശു കൊടുക്കാനുള്ള പണംപോലും കിട്ടണമെന്നില്ല - ഏത്തക്കുലക്കു പതിനഞ്ചു രൂപാ മാത്രം. 

പക്ഷേ അതൊന്നും ബാലുവിന്റെ അമ്മ പറഞ്ഞില്ല. അമ്മ സ്കൂട്ടറിന്റെ ഓർമ്മകളിലാണെന്നു മനസ്സിലായ ബാലു  പറഞ്ഞു,

"അതൂഴിഞ്ഞു കംപ്യുട്ടർ."

അമ്മ ബാലുവിന്റെ കണ്ണുകളിലേക്കു നോക്കി; പിന്നെ പതിയെ പറഞ്ഞു.

"കംപ്യുട്ടർ, മോൻ മുട്ടനായി കഴിഞ്ഞ്; ജോലിയൊക്കെ കിട്ടിയിട്ട് മേടിക്കണം." ബാലു ഒന്നും മറുപടി പറഞ്ഞില്ല. 

അവധി ദിവസങ്ങളിൽ ബാലു ടെക്കിയങ്കിളിന്റെ അടുത്തു കൂടും, സുന്ദർ ലാപ് ടോപ്പിന്റെ കീ ബോർഡിലൂടെ അതിവേഗം കൈവിരലുകൾ ചലിപ്പിക്കുന്നതും, അതിനനുസരിച്ചു സ്ക്രീനിൽ അക്ഷരങ്ങളും ചിത്രങ്ങളും മാറി മറയുന്നതും നോക്കി ബാലു നിൽക്കും. ഒരു ദിവസം സുന്ദർ അവനെ മടിയിലിരുത്തി കീ ബോർഡിൽ വിരൽ തൊടിവിച്ചു. വല്ലാത്തോരനുഭവമായിരുന്നു ബാലുവിനത്.

പിറ്റേന്ന് യു കെ ജി ക്ലാസ്സിൽ ബാലു ഇക്കാര്യം വിവരിച്ചു. അതിൽ തൊട്ടാൽ തണുപ്പാണെന്നും, ടെക്കി അങ്കിളിന്റെ കമ്പ്യുട്ടറിലാണു ഏറ്റവും വലിയ അക്ഷരങ്ങളുള്ളതെന്നും. മിക്ക കൂട്ടുകാരുടെയും വീടുകളിലൊക്കെ കമ്പ്യുട്ടറുകളുണ്ടെന്നു ബാലുവിനു മനസ്സിലായതന്നാണ്. പക്ഷേ, അക്ഷരങ്ങൾ ബാലു കാണിച്ചിടത്തോളം വലുതുള്ളത് അവരും കണ്ടിട്ടുണ്ടായിരുന്നില്ല. ഒരു മാസത്തെ ശമ്പളം ഉണ്ടെങ്കിൽ കംപ്യുട്ടർ വാങ്ങിക്കാമെന്നും അവനന്നു മനസ്സിലാക്കി. 

ബാലു ആരോടും ഒന്നും പറഞ്ഞില്ല. ഒരു മാസത്തെ ഒരാളുടെ ശമ്പളം എത്ര രൂപയാകും എന്നായിരുന്നു ബാലുവിനറിയേണ്ടത്. 

കൂട്ടുകാർക്കു സംശയം തോന്നണ്ടായെന്നു കരുതി ബാലു അതവരോടു ചോദിച്ചില്ല.

ഒരു ദിവസം ബാലു അമ്മയൊട് സൂത്രത്തിൽ ചോദിച്ചു, 

"വസുമതി റ്റീച്ചറിനു ശമ്പളം കിട്ടുന്നുണ്ടോ അമ്മെ?" അവനെ നഴ്സറിയിൽ പഠിപ്പിച്ച റ്റീച്ചറാണു വസുമതി റ്റീച്ചർ. ബാലു ഓർത്തത് ഏറ്റവും കൂടുതൽ ശമ്പളം കിട്ടുന്നത് വസുമതി റ്റീച്ചറിനായിരിക്കാമെന്നാണ്, കാരണം വസുമതി റ്റീച്ചറിനെയാണല്ലോ എല്ലാവർക്കും പേടി.

"ഉണ്ടല്ലോ!" അമ്മ പറഞ്ഞു. ഭാഗ്യം തന്നെ ബാലു ഓർത്തു; തുടർന്നമ്മയോടു ചോദിച്ചു,

"എത്ര രൂപാ കിട്ടുമമ്മെ?" ചോദ്യം കേട്ടതേ, ഇവനെന്താ നേഴ്സറീ പഠിപ്പിക്കാൻ പോകുവാണോയെന്നു മനസ്സിൽ ചോദിച്ചു കൊണ്ട് അമ്മ പറഞ്ഞു,

"അഞ്ഞൂറെങ്കിലും കാണും.!" കേട്ടതു പാതി കേൾക്കാത്തതു പാതി അവൻ ഒരൊറ്റയോട്ടമായിരുന്നു തൊടിയിലൂടെ - കിഴക്കേ തുണ്ടിയിലെ ജെയ്ക്കുട്ടന്റെ വീട്ടിലേക്ക്. ജെയ്കുട്ടൻ  നാലാം ക്ലാസ്സിൽ പഠിക്കുന്നു. അവനോടു ചോദിച്ചാൽ അഞ്ഞൂറെന്നു പറഞ്ഞാൽ എന്തേരം വരുമെന്ന് അറിയാമല്ലോയെന്നാണു ബാലു ചിന്തിച്ചത്. 

ചെന്നപാടെ, ഓലപ്പന്തുണ്ടാക്കിക്കൊണ്ടിരുന്ന ജെയ്ക്കുട്ടന്റെ ചെവിയിൽ ബാലു ചോദിച്ചു, 

"ഈ അഞ്ഞൂറെന്നു പറഞ്ഞാൽ എന്തൊക്കെ മേടിക്കാൻ പറ്റും?" ജെയ്കുട്ടൻ കണക്കു കൂട്ടാൻ തുടങ്ങി, കുറച്ചു നേരത്തെ ആലോചനക്കു ശേഷം അവൻ പറഞ്ഞു. 

"ഒരഞ്ചെഴുതിയിട്ട് രണ്ടു പൂജ്യം കൂടിയിട്ടാൽ അഞ്ഞൂറാവും. അഞ്ഞൂറു രൂപക്ക് 200 മാങ്ങാപ്പഴം കിട്ടുമെന്നു കണക്കു പുസ്തകത്തിലുണ്ട്." 

ഇത്രയും കേട്ടതേ ബാലു തിരിച്ചോടി. അവനറിയാമായിരുന്നു, അവന്റെ മുറ്റത്തെ കിളിമാവ് അടുത്ത വർഷം മുതൽ കായ്ച്ചു തുടങ്ങിയേക്കാമെന്ന്. അവനാ തൈമാവിന്റെ ഓരോ ശിഖരങ്ങളിലേക്കും നോക്കി നിന്നു. ആ തൈമാവിന് അവനേക്കാൾ പൊക്കമുണ്ടായിരുന്നു. 200 മാങ്ങാപ്പഴം കായ്കാനുള്ള ഇടം അതിന്റെ കൊച്ചു കമ്പുകൾക്കുണ്ടെന്നു തന്നെ അവൻ കരുതി. 

ബാലു, അമ്മ കോരി വെച്ചിരുന്ന വെള്ളത്തിൽ നിന്നും ഒരു ഗ്ലാസ്സിൽ നിറയെ, വെള്ളം കൊണ്ടുവന്നു മാവിന്റെ ചുവട്ടിലൊഴിച്ചു. പിന്നെ ആ മാവിനെ നോക്കി അവൻ നിന്നു. ഇരുന്നൂറു കൂടാതെ, അവനു പത്തു മാമ്പഴം തിന്നാനും വേണമായിരുന്നു. അക്കാര്യമായിരുന്നവൻ മാവിനോടു പറഞ്ഞുകൊണ്ടിരുന്നത്.  

കാവിലെ ഉത്സവം വന്നപ്പോൾ ബാലു ഒരു മൺകുടുക്ക വാങ്ങി. അതിലിടാൻ അമ്മ ഒരു രൂപയും കൊടുത്തു. മാവിൽ രണ്ടിന്റെ കൂടെ രണ്ടു പൂജ്യം കൂടി ഇടാവുന്നിടത്തോളം മാങ്ങാ കായിച്ചില്ലെങ്കിലോ? അപ്പോൾ കുടുക്കയിൽ നിന്നെടുക്കാമല്ലോയെന്നാണു ബാലു കരുതിയത്‌. മാത്രമല്ല ജെയ്കുട്ടന്റെ മുറ്റത്തെ കിളിച്ചുണ്ടൻ പൂത്തപ്പോൾ മഴ വന്നതും പൂക്കൾ പകുതിയും കൊഴിഞ്ഞതും അവനോർമ്മയുണ്ടായിരുന്നു. ഇനി ഈ മാവ് പൂക്കുമ്പോഴും മഴ പെയ്താലോ, അപ്പോഴും എണ്ണം കുറഞ്ഞേക്കാമല്ലോയെന്നും അവൻ കണക്കു കൂട്ടി. 

ദിവസങ്ങൾ ഒന്നൊന്നായി കടന്നു പോയി, ക്രിസ്മസ്സ് പരീക്ഷയുടെ ഇടക്കൊരു ദിവസം ബാലു നോക്കിയപ്പോൾ തൈമാവിന്റെ  ഇലകളുടെ ഇടുപ്പിൽ ഒരു കൊച്ചു മുഴ. എറുമ്പിനോളം പോലുമില്ലാത്ത ആ മുഴ വളർന്നു പൂവായി മാറുമെന്ന് ബാലുവിന് തോന്നി. ബാലുവിന്റെ സന്തോഷത്തിനതിരില്ലായിരുന്നു. എങ്കിലും ഇക്കാര്യം അവനാരോടും പറഞ്ഞില്ല.

ക്ലാസ്സിൽ വേലായുധൻ സാർ പത്തു മുതൽ പിറകോട്ടെഴുതാൻ പഠിപ്പിക്കുന്നു. ബാലു ഇതൊന്നും ശ്രദ്ധിക്കുന്നതേ ഉണ്ടായിരുന്നില്ല. അത് കണ്ടിട്ടാവണം, വടിയുടെ ഒരറ്റം ബാലുവിന്റെ നേരെ ചൂണ്ടി വേലായുധാൻ സാർ പറഞ്ഞു, 

"എണീൽക്കെടാ."

ബാലു എണിറ്റു നിന്നു; ഇത് ക്ലാസ്സാണെന്നും സാർ എന്തോ പഠിപ്പിക്കുകയായിരുന്നെന്നും ബാലുവിനു മനസ്സിലായി.

"എന്താടാ നിന്റെ പേര്?" വേലായുധൻ സാർ ചോദിച്ചു. സാറിന്റെ കണ്ണുകൾ ഭൂതത്തിന്റെ കണ്ണുകൾ പോലെ ചുവക്കുന്നതു ബാലു കണ്ടു.

"ടെക്കി." ബാലു ഇങ്ങിനെ പറഞ്ഞതും ക്ലാസ്സിൽ കൂട്ടച്ചിരിയുയർന്നതും ഒരുമിച്ചായിരുന്നു.

യേശുവിന്‍റെ മരണത്തിന്‍റെ രാഷ്ട്രീയമാനം

വ്യാഖ്യാനിച്ച് വ്യാഖ്യാനിച്ച് പ്രിയപ്പെട്ട ആരുടെയോ ICU മരണം പോലെ സൗമ്യവും വൈകാരികവുമാക്കി തീർത്ത ഒന്നാണ് ക്രിസ്തുവിന്റെ വധശിക്ഷ. അവന്‍ ക്രൂശിക്കപ്പെടുകയായിരുന്നു, അതും രണ്ട് രാഷ്ട്രീയകുറ്റവാളികൾക്കൊപ്പം.
1. സ്നേഹത്തെക്കുറിച്ച് പഠിപ്പിച്ചതിന്റെ പേരിൽ ആയിരുന്നില്ല ആ കൊലപാതകം. മുപ്പത്തിമൂന്നാം വയസ്സില്‍ ഇനി മുന്നോട്ട് പ്രവർത്തിക്കാന്‍ ആകാത്ത വിധം ചുറ്റും 'ശത്രുക്കളാ'ല്‍ നിറയണമെങ്കില്‍ അത് സ്നേഹത്തെക്കുറിച്ച് പഠിപ്പിച്ചതുകൊണ്ടാണ് എന്ന് കരുതരുത്. സ്നേഹം, ക്ഷമ, കാരുണ്യം, എന്നിവ എത്ര വേണമെങ്കിലും പഠിപ്പിച്ചുകൊള്ളൂ, നിങ്ങള്ക്ക് ഒന്നും സംഭവിക്കില്ല, മറിച്ച് ഒരു ആത്മീയഗുരു എന്ന അംഗീകാരം നിശ്ചയമായും കിട്ടിയിരിക്കും. മഹാനായ ഹില്ലേല്‍ റബ്ബി ക്രിസ്തുവിന്റെ കാലത്തിന് മുന്പ് തന്നെ സ്നേഹത്തിന്റെ പാഠങ്ങള്‍ ക്രിസ്തുവിനെ പോലെ മനോഹരമായി പഠിപ്പിച്ചിട്ടുണ്ട്. അതില്‍ ക്രിസ്തുവിന് മാത്രം അവകാശപ്പെടാന്‍ പറ്റുന്ന പുതുമയില്ല. ഒരു എറുമ്പിനെ പോലും നോവിക്കരുതെന്ന സ്നേഹപാഠത്തില്‍ വിശ്വസിച്ച ഹില്ലേല്‍ ഗുരു ചുറ്റും ശിക്ഷ്യഗണങ്ങളാല്‍ നിറഞ്ഞ് പ്രായമെത്തി ഒരു പൂജ്യഗുരുവായി മരിക്കുകയായിരുന്നു.

2. കുരിശുമരണം റോമാ സാമ്രാജ്യത്തിന് എതിരെയുള്ള രാഷ്ട്രീയകുറ്റത്തിന് കൊടുക്കുന്ന ശിക്ഷയാണ്. ക്രിസ്തുവിനോട് കൂടെ കുരിശിൽ തറക്കപ്പെട്ടവരെ 'lestai' എന്ന ഗ്രീക്ക് വാക്ക് ഉപയോഗിച്ചാണ് വിശേഷിപ്പിക്കുന്നത്. അന്ന് രാഷ്ട്രീയ തീവ്രവാദികൾക്ക് (സെലട്ട്സ്) റോമാക്കാർ ഈ വിശേഷണമാണ് കൊടുത്തിരുന്നത് എന്ന് ചരിത്രകാരനായ യോസേഫൂസ് പറയുന്നു. ('കള്ളന്മാർ' എന്നത് lestai എന്ന വാക്കിന്റെ സാഹചര്യം അനുവദിക്കാത്ത അർത്ഥവ്യാഖ്യാനമാണ്. മാത്രമല്ല മോഷണങ്ങൾ മാത്രം നടത്തിയ കള്ളമാരെ കുരിശിൽ തൂക്കിക്കൊല്ലാൻ റോമൻ നിയമം അനുവദിച്ചിരുന്നില്ല. ‘ആരെ മോചിപ്പിക്കണം, രാഷ്ട്രീയ കലാപത്തില്‍ പിടിക്കപ്പെട്ട ബറാബാസിനെയോ ക്രിസ്തുവിനെയോ’ എന്ന പീലാത്തോസിന്റെ ചോദ്യം അവിടെയാണ് പ്രസക്തമാകുന്നത്).

3. മതത്തിനെ കോടതിയിൽ ('സാൻഹദ്രീൻ') അവനെ വധിക്കാൻ ആവശ്യമായ മതപരമായ കുറ്റം ആരോപിക്കാൻ അവർക്ക് കഴിഞ്ഞില്ല. അതുകൊണ്ടു തന്നെ കള്ളസാക്ഷ്യങ്ങളെല്ലാം പൊളിയുമ്പോൾ വിചാരണക്ക് മറുപടി പറയിച്ച് കോടതിമുറിയിൽ വെച്ചാണ് അവന്റെ കുറ്റം കണ്ടുപിടിക്കുന്നത്. ജഡ്ജി തന്നെ കുറ്റം ചാർത്തുന്ന അത്യപൂർവ്വ വിധി! (മാർക്കോസ് 14: 53-64)

4. പൌരോഹിത്യത്തിന് അവനെ ശിക്ഷിച്ച് വെറുതെ വിടാൻ ഭാവമില്ല, ഉന്മൂലനം ചെയ്തേ മതിയാവൂ. അതുകൊണ്ട് വധശിക്ഷ അനുവദിക്കാൻ അധികാരമുള്ള റോമൻ കോടതിയിലേക്ക് അവനെ കൊണ്ടുപോകുന്നു. ഈ കൊലപാതകത്തിൽ മതവും രാഷ്ട്രീയവും തമ്മിൽ ഒരു അവിശുദ്ധ കൂട്ടുകെട്ടിൽ ഏർപ്പെടുകയായിരുന്നു.

5. ക്രിസ്തുവിന്റെ ശിക്ഷ്യന്മാരുടെ ഇടയിൽ ചിലർ രാഷ്ട്രീയ തീവ്രവാദികൾ ആയിരുന്നു എന്നത് (തീവ്രവാദിയായ ശിമയോൻ/ യൂദാസും ഒരു സെലട്ട് ആയിരുന്നു എന്ന് പറയപ്പെടുന്നു) ക്രിസ്തുവിന്റെ സന്ദേശത്തിൽ അവരെ ആകർഷിക്കാൻ കഴിഞ്ഞ എന്തോ ഒരു രാഷ്ട്രീയ തലം ഉണ്ടായിരുന്നു എന്നതിലേക്ക് വിരൽ ചൂണ്ടുന്നു. മിശിഖായാണെന്ന് പരസ്യമായി സ്വയം അവകാശപ്പെടാത്ത, സായുധ വിപ്ലവത്തെ അനുകൂലിക്കാത്ത ക്രിസ്തുവിന്റെ നിലപാടുകൾ അതേസമയം തന്നെ രാഷ്ട്രീയ തീവ്രവാദികളുടേതിൽ നിന്ന് വ്യത്യസ്തമായിരുന്നു.

6. അതേസമയം നിലനില്ക്കുന്ന രാഷ്ട്രീയ-മത വ്യവസ്ഥിതിയെ ചോദ്യം ചെയ്യുന്നതായിരുന്നു ക്രിസ്തുവിന്റെ മൂർച്ചയുള്ള വാക്കുകൾ എന്നതിനാൽ അദ്ദേഹത്തെ മത-രാഷ്ട്രീയ നേതൃത്തം അവർക്കുനേരെയുള്ള ഒരു വെല്ലുവിളിയും 'ഭീഷിണി'യുമായി കണക്കാക്കി.ക്രിസ്തുവിന്റെ സുവിശേഷം ഒരു താരാട്ടുപാട്ട് ആയിരുന്നില്ല. സ്നാപകന്റെ പ്രവാചക ശബ്ദത്തിന്റെ ഇടിമുഴക്കവും ഹില്ലേല്‍ ഗുരുവിന്റെ സ്നേഹത്തിന്റെ തൂവൽ സ്പർശവും  ഒരുമിച്ച് ചേര്ന്ന ആവിഷ്ക്കാരമായിരുന്നു നസ്രത്തിലെ ആ തച്ചന്‍. ​ചിലർക്ക് ​ അവന്റെ വാക്കുകള്‍ സുവിശേഷം (സദ്വാർത്ത) പോലുമായിരുന്നില്ല, ദുര്‍വാര്‍ത്തയായിരുന്നു. അതില്‍ പ്രവാചക ഭാഷയുടെ ചൂടും ചൂരുമുണ്ടായിരുന്നു. കുടിലബുദ്ധിയായ ഭരണാധികാരിയെ കുറുക്കന്‍ എന്ന് വിളിച്ച, പണക്കൊതിയരെ നോക്കി ഒട്ടകം സൂചിക്കുഴയിലൂടെ കടന്നാലും നിങ്ങള്‍ ദൈവരാജ്യത്തില്‍ പ്രവേശിക്കില്ലെന്നു കണിശമായി പറഞ്ഞ, അനുഷ്ഠാന മതപുരോഹിതരോട് അവരുടെ 'പ്രാര്ത്ഥനാ ഷോ' യുടെ പൊള്ളത്തരത്തെക്കുറിച്ചും നീണ്ട അങ്കിയുടെ കാപട്യത്തെക്കുറിച്ചും തീപാറുന്ന വാക്കില്‍ സംസാരിച്ച, കാപട്യം കാട്ടുന്നവരെ 'അണലിസന്തതികള്‍' എന്ന് വിളിച്ച കാര്‍ക്കശ്യത്തിന്റെ ഒരു ക്രിസ്തു സുവിശേഷമുണ്ട്. അത് ശത്രുക്കളെ ജനിപ്പിക്കുന്നതു കൂടിയാണ്. അതാണ്‌ ക്രിസ്തു സുവിശേഷത്തിന്റെ sting (കുത്ത്/മുള്ള്). Sting of the gospel എന്നത് കുറുക്കനെ ‘കുറുക്കൻ’ എന്നുതന്നെ വിളിക്കാനുള്ള കഴിവാണ്. തന്റെ കാലഘട്ടത്തിലെ മതനേതൃത്വത്തോട്, രാഷ്ട്രീയ നേതൃത്വത്തോട്, സമൂഹ നേതൃത്വത്തോട്, പ്രമാണിമാരോട്‌ ക്രിസ്തു ചിലത് പാടില്ല എന്ന് കാർക്കശ്യ ഭാഷയിൽ പറഞ്ഞു. അതായിരുന്നു അവനെ അത്രമേല്‍ "ജനസമ്മതൻ" അല്ലാതാക്കി മാറ്റിയത്. അതായിരുന്നു കൊലമരത്തോളം ക്രിസ്തുവിനെ കൊണ്ടുച്ചെന്നെത്തിച്ച സുവിശേഷത്തിന്റെ രാഷ്രീയം.

വെറുതെ അവന്റെ പീഡകളെയോർത്ത് അമിത വൈകാരികതയിൽ മുഖം മ്ലാനമാക്കി എന്തിനാണെന്ന് പോലും അറിയാതെ പരിഹാര പ്രദഷിണം ചെയ്യുമ്പോൾ ഒരു ചോദ്യം: "കഴുമരത്തോളം എത്തിച്ച ആ ജീവിതത്തിന്റെ രാഷ്ട്രീയ-സാമൂഹ്യ-മത നിലപാടുകളുടെ മുന (sting) നിങ്ങളുടെ മതത്തിലും വ്യക്തിജീവിതത്തിലും എവിടെ?"