സഭാജയിലുകൾ

ശ്രീബുദ്ധന്റെ ചിന്താപദ്ധതി മനുഷ്യന് സ്വാതന്ത്യത്തിന്റെ വഴി തെളിച്ചപ്പോൾ മറ്റൊരു ബുദ്ധനായിരുന്ന (ബോധോദയം സംഭവിച്ചവൻ) യേശുവിന്റെ "അനുയായികൾ" ലോകത്തിനു വച്ചുനീട്ടുന്നത് വിശ്വാസത്തിന്റെ അടിമത്തമാണ്. സ്വാതന്ത്ര്യത്തിന്റെ നിരാസമാണ് അടിമത്തം. ഇന്ന് മതത്തിന്റെ പേരിൽ വളർന്നുപടരുന്നതൊക്കെ ഭയപ്പാടും ആർത്തിയും രൂപം കൊടുക്കുന്ന പൊള്ളയായ ദൈവസങ്കല്പങ്ങൾ മാത്രമാണ്. അവയിൽ യേശുവിന് യാതൊരു പങ്കുമില്ല.

അത്യാർത്തിയാണ് വിശ്വാസികളെ പള്ളികളിലേക്കും തീർത്ഥകേന്ദ്രങ്ങളിലേക്കും പേരെടുക്കാനാഗ്രഹിക്കുന്ന ധ്യാനഗുരുക്കളുടെ പക്കലേയ്ക്കും നയിക്കുന്നത്. ദൈവം എല്ലാവർക്കും കൊടുക്കുന്നതൊന്നും പോരാത്ത ഇത്തരക്കാരാണ് നല്ല വിശ്വാസികൾ എന്നാണ് വൈദികരും പഠിപ്പിക്കുന്നത്. പൂഞ്ഞാറിനു കിഴക്കുള്ള അടിവാരം പോലൊരു കുഗ്രാമത്തിൽ നിന്നുപോലും ആഴ്ചതോറും വേളാങ്കണ്ണിക്കും മലയാറ്റൂറിനുമൊക്കെ ബസ്സുകൾ നിറച്ച് യാത്രയാകുന്നത് തങ്ങൾക്ക് അദ്ഭുതങ്ങൾ തന്നെ വേണം എന്ന ആർത്തിയുള്ളവരാണ്. അതു പ്രോത്സാഹിപ്പിക്കാൻ പുരോഹിതരും!

അസ്തിത്വം മുഴുവൻ ദൈവികത്വം നിറഞ്ഞു നില്ക്കുമ്പോഴും ഇവർക്ക് തികയുന്നില്ല. അവർ വ്യക്തിപരവും സവിശേഷവുമായ അനുഗ്രഹങ്ങൾക്കായി യാചിച്ചു കൊണ്ടേയിരിക്കുന്നു. മദ്ധ്യസ്ഥരെ മാറി മാറി തേടിയലയുന്നു. വീര്യം കുറഞ്ഞുപോയ യുദായെ വിട്ടിട്ടു് പുതുതായി കളത്തിലിറക്കിയ എവുപ്രാസിയെ പിടിക്കുന്നു.

എന്നാൽ ബുദ്ധന് പ്രാർത്ഥന അസാധ്യമാണ്. കാരണം, ഉള്ളിൽ ദൈവംതന്നെ നിറഞ്ഞിരിക്കുന്നവൻ എന്തിനായിട്ടാണ് പ്രാർത്ഥിക്കുക? ദൈവത്തെ അറിഞ്ഞവർ മൗനികളായിത്തീരുകയാണ് ചെയ്യുന്നത്. ആരോടും ഒന്നും പറയേണ്ടയാവശ്യം അവർക്കുണ്ടാകുന്നില്ല. ഏറ്റവും നല്ല പ്രാർത്ഥന ശുദ്ധമായ മൗനമാണ്. മുഴുവൻ അസ്തിത്വത്തെയും മുന്നിൽ കണ്ടുകൊണ്ടുള്ള പ്രണാമമാണത്. എല്ലാം നന്ദിയോടെ കാണുകയും സ്വീകരിക്കുകയും ചെയ്യുന്ന ഹർഷോന്മാദമാണത്. പ്രാർത്ഥിക്കുകയല്ല, മറിച്ച് പ്രാർത്ഥനയിൽ ആയിരിക്കുക എന്നതുതന്നെയാണ് ധ്യാനം. അവിടെ സ്വത്വം അപ്രത്യക്ഷമാകുന്നു. അഹംബോധമില്ലാതാകുന്നു. അതുകൊണ്ടു് വ്യക്തിപരമായതെല്ലാം മായുന്നു. സുന്ദരമായ അസ്തിത്വത്തിന്റെ മഹാഭൂമികയായിത്തീരുക എന്നതാണ് ധ്യാനത്തിൽ സംഭവിക്കുന്നത്. അഹത്തിന്റെയഭാവം സൃഷ്ടിക്കുന്ന സംശുദ്ധ ശൂന്യത! പ്രാർത്ഥനയിൽ സ്വാർത്ഥകേന്ദ്രമായ "ഞാൻ" നിറഞ്ഞു നില്ക്കുമ്പോൾ ധ്യാനത്തിൽ "ഞാൻ" അപ്രത്യക്ഷനാകുന്നു. "ഒരു ചെടി പുഷ്പിക്കുന്നത് അതിന്റെ ധ്യാനമാണെന്ന് ഓഷോ പറയുന്നു.

ഒരു യാഥാസ്ഥിതിക ക്രിസ്ത്യാനിക്കും ഇത് മനസ്സിലാവില്ല. കാരണം, 'ഞാൻ' നിറഞ്ഞു തുളുമ്പുന്ന യാചനകളുടെ ആവർത്തനമാണ് വിശ്വാസസാക്ഷ്യം എന്നാണവർ ധരിച്ചിരിക്കുന്നത്. അതിനുദാഹരണമാണ് എണ്ണിയാലൊടുങ്ങാത്ത നൊവേനകളും കൊന്ത നമസ്ക്കാരങ്ങളുടെ ചങ്ങലകളും.
മറിച്ചൊന്ന് പറഞ്ഞുകൊടുക്കാനുളള വിവരം ഒരു പരോഹിതനും ഒട്ടില്ല താനും. നമ്മൾ അയ്യോപാവം പറയുമ്പോൾ പ്രസാദിക്കുകയും അല്ലാത്തപ്പോൾ കണ്ടില്ലെന്നു വയ്ക്കുകയും ചെയ്യുന്ന പിതാവായ ദൈവത്തെയാണ് നമ്മുടെ പുരോഹിതർക്കും അവരുടെ സ്പെഷൽ പതിപ്പ് ക്രിസ്തുമതത്തിനുമറിയാവുന്നത്. അപരിമേയവും അനന്തവുമായ ഉണ്മയെപ്പറ്റിയും അതിന്റെ വർത്തമാനാനുഭവമായ സ്വന്തം അല്പാസ്തിത്വത്തെപ്പറ്റിയും ലഭ്യമായ അവബോധത്തിൽ ഈശ്വരാനുഭവത്തിലും മാറ്റം വരാം എന്നു വകവയ്ക്കാനുള്ള ധൈര്യം ക്രിസ്തുമതത്തിന് ഒരിക്കലും കൈവരില്ല. കാരണം, അതത്ര യാഥാസ്ഥിതികമാണ്. വാതസവത്തിൽ, പിതാവായ ദൈവമെന്ന സങ്കല്പം തന്നെ ബാലിശമാണ്, പ്രാകൃതമാണ്. ആൺകോയ്മയുടെയും പിതൃസ്വരൂപത്തിന്റെയും അധിനിവേശത്തിൽ നിന്നുരുവായതാണ് ആ സങ്കല്പം. യേശുവും അതിനു വഴിപ്പെട്ടെങ്കിൽ അത് സ്വാഭാവികം മാത്രം. സുവിശേഷത്തെ ആധാരമാക്കി ആ ആശയത്തിൽ പിടിമുറുക്കുന്നതിൽ അർത്ഥമില്ല. കൂടുതൽ ആഴമായവയിലേക്ക് പോകാനാകാത്തവർക്ക് ഇത്തരം അത്താണികൾ ആവശ്യമായി വരും. അതനുവദിക്കുക. വ്യാജമായ രോഗങ്ങൾക്ക് വ്യാജമായ മരുന്നുകൾ ഫലപ്രദമാകാൻ പ്രകൃതി പലപ്പോഴും അനുവദിക്കാറുണ്ടല്ലോ.

എന്നാൽ ഇത്തരം ശരാശരി അർത്ഥവ്യതിയാനങ്ങൾ മാത്രമാണോ ക്രിസ്ത്യാനിറ്റിയും അതിന്റെ പൗരോഹിത്യവും സൃഷ്ടിക്കുന്നത്? അല്ലല്ലോ. തങ്ങളുടെ മതമാണ് ഏറ്റവും ശരിയെന്ന നിർലജ്ജമായ മാനസ്സിക തടവറയെയും അവർ കെട്ടിയുണ്ടാക്കി വിശ്വാസികളെ അതിനുള്ളിൽ ബന്ധിക്കുന്നു. വേലികളില്ലാത്ത മനസ്സിൻറെ വിശാലതയാണ് സ്വാതന്ത്ര്യം. ക.സഭയിൽ, എന്ന് എവിടെ തിരിഞ്ഞാലും, വേലികളുടെ സമൃദ്ധിയാണ് കാണാൻ കഴിഞ്ഞിരുന്നത്. ഇന്നാകട്ടെ, കരുണയുടെ വർഷം കടന്നുപോയിട്ടും, അവ ഒന്നിനൊന്ന് കൂടിക്കൊണ്ടിരിക്കുകയാണ്. മതത്തിലായാലും അതിനു വെളിയിലായാലും ഏതെങ്കിലും പ്രത്യേകതകൾ അവകാശപ്പെടുന്ന ഓരോ ഗ്രൂപ്പും മനുഷ്യനെ സംബന്ധിച്ച് ഒരു തടവറയാണ്. അവ മനുഷ്യരെ വെട്ടിമുറിക്കുകയും വേർതിരിക്കുകയും മാത്രമാണ് ചെയ്യുന്നത്. എൻറെ മതം, അതിൻറെ വിശ്വാസങ്ങൾ, എൻറെ രൂപത, എൻറെ ഇടവക, എൻറെ റീത്ത് എന്നതെല്ലാം ഓരോരോ ജയിലുകളാണ്. ആ ജയിലുകളിലുള്ളവർ തങ്ങളുടെ ജയിലാണ് മെച്ചമെന്ന് അത്തരം മറ്റു ജയിലുകളിൽ കഴിയുന്ന മരമണ്ടന്മാരോടു് കയർക്കുന്നു. അന്യനാടുകളിൽ ചെന്നുപോലും ഈ ജയിലുകളുടെ ശാഖകൾ പടുത്തുയർത്തുന്നു, സീറോ മലബാർ സഭ. ഇത്തരം സഭാജയിലുകൾ USAയിൽ, ആസ്ത്രേലിയയിൽ, ഇംഗ്ലണ്ടിൽ ഒക്കെ സ്ഥാപിതമായിക്കഴിഞ്ഞു. ഫരിദാബാദിലും കൽക്കട്ടയിലും ചെന്നൈയിലും അവരത് പണ്ടേ ചെയ്തുവച്ചു.

മാനസിക തടവറ-നിർമ്മിതിയുടെ ഈ സംസ്കാര ശോഷണത്തെ പ്രോത്സാഹിപ്പിക്കുന്ന തൊഴിലാണ് നമ്മുടെ മെത്രാന്മാരും പുരോഹിതരും, അടുത്ത കാലത്ത് പ്രത്യേകിച്ചും, ഏറ്റെടുത്തിരിക്കുന്നത്. അതുവഴി അവർ അന്യരെ വഞ്ചിക്കുകയാണെന്ന് അവരിൽ മിക്കവർക്കും അറിയാം. അത് ഏറെ നാൾ തുടരുമ്പോൾ, സ്വയം വഞ്ചിക്കുകയാണെന്ന കാര്യംപോലും അവർ മറക്കുന്നു. അജ്ഞതയുടെയും കാപട്യത്തിന്റെയും കൂമ്പാരങ്ങളാണ് ഇത്തരം മേലാളന്മാർ. മനുഷ്യരെ ശുദ്ധീകരിക്കുകയോ ഉദ്ധരിക്കുകയോ ചെയ്യാൻ പര്യാപ്തരല്ലാത്ത അവർ സ്വന്തം മതത്തെയും സമൂഹത്തെയും ജീർണിപ്പിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കുന്നു.

സഹസ്രാബദങ്ങളുടെ ചരിത്രം ഈ വസ്തുതയെ സ്ഥിരീകരിക്കുന്നു. അണലി സന്തതികളെന്നും വെള്ളയടിച്ച കുഴിമാടങ്ങളെന്നും യേശു വളിച്ചത് മനുഷ്യ സമൂഹത്തിൻറെ ഇത്തരം അപനിർമാണങ്ങളിൽ വ്യാപൃതരായ പുരോഹിതരെയാണ്.

Kingdom of God

What is the Kingdom of God or Dharma Rajya? For our purpose it is a kingdom of truth and justice, of peace and reconciliation, of tolerance and forgiveness, and of mercy and compassion cemented together by unrequited love. Truth sheds lights on everything. Justice takes everyone into account so that all get their due. Forgiveness and reconciliation demonstrate that we are fallible, make mistakes, and we can repair any damage and restore relationships. They spell out hope and trust. Our trust in humanity brings about growth in serene peace. Tolerance is required in a multi-cultural and multi-national world. It is not agreement or acquiescence but saying respectfully what needs to be said, and boldly doing what needs to be done without violating others’ rights. We sorely need to learn the art of learning to agree to disagree in a respectful and compassionate way. Joy and satisfaction result from harmonious living guided by love that makes up for one another’s fallibility. This then for me is the Kingdom of God. This is possible. Here there is safety and security for all; no fear and anxiety for anyone. This is the only heaven I can know on this earth while I keep my faith for a heaven to come after this life or simply dissolve into Eternal Consciousness losing my identity. While I have my identity on this earth, however fragile it is, I want to work for this kingdom that all can enjoy.

While working for this kingdom of God we cannot afford to repeat certain historical mistakes. Hitler came and perished with his big time ethnic elimination. There is still ethnic and religious cleansing going on in different parts of the world. Authoritarian communism failed. Revised or modified authoritarian communism seems to be making economic progress in China. We do not know how long it will last. We do not know how long vicious and all-consuming capitalism will hold sway. One nation (Palestine) that needed to be born long ago in 1948 keeps on being aborted in the face of humanity making the entire humanity a laughing-stock. While Zionism from mostly Europe and North-America strategically created a Jewish state of Israel in the middle East by systematically buying up Palestinian Muslim properties through money power, there are concerns in certain quarters, expressed not too obviously, that oil wealth gulf and Muslim countries learned a great deal from Zionism, and are swallowing up properties in other parts of the world to bring about Islamic dispensation and hegemony in the world without Jihad that causes blood-shed. Interestingly the fundamentalist Muslims are doing this using the very freedom in other countries that they negate persons of other religions in their own countries. To cite one example, there is no religious freedom in Saudi Arabia, the heart of Islam. Another accusation leveled against Islam is expansion and propagation of Muslim population through encouragement of births. While there are many Christian missionaries involved in the work of conversion, there are a few enlightened Christians who are happy with merely witnessing to Christ’s teachings without conversion.

My long religious life and associations with various religions, I have come to the conclusion that we need a spirituality beyond religions that can be enshrined in the Kingdom of God, and that is the driving force behind every action. In the Kingdom of God, people of all religions can come together and work for the betterment and all-round development of humanity that is truly the body of God. In this kingdom, all are treated with respect as God’s children. All are well taken care of as brothers and sisters. All are loved and cared for. All can practice their religions and worship the gods that their religions created in the way they feel right in their conscience as long as they do not violate fundamental human rights of others. The time has come for this great endeavor.

Swami (Dr) Snehananda Jyoti 

Christ, the True Communist

After returning to India in 2006 after a long stay in the US, I was visited in my ashram by three communist leaders who solicited funds for a lavish party office in our district. I told them that I was beyond party politics, and that I in principle do not contribute to any parties as I do my own works of charity.  One of the leaders before leaving said that this was his first experience in all years of not receiving any contribution. Before leaving I also told them that Christ was the greatest true communist ever whose teaching I was trying hard to follow. What could be more communist than the practices of Christ’s disciples, the early Christians, described in the Acts of the Apostles?! The disciples “were of one heart and soul, and no one said that any of the things he possessed was his own, but they had everything in common… There was not a needy person among them, for as many as were possessors of land or houses sold them, and brought the proceeds of what was sold and laid it at the apostles’ feet; and distribution was made to each as any had need” (Acts, 4: 32-35; also refer 2: 44-46). 

The only spiritual master (Sadguru) who made the real distinction between the world that he lived in and the Kingdom of God he preached is Christ. And the world of his time was not any different from the world we live in. He said: ”If the world hates you, know that it has hated me  before it  hated you”. He was rejected because the Jewish community of the time, the so-called chosen people, that he grew up in could not stomach his teachings. The High Priest at the time wanted him dead for the sake of the nation. Christ declared  his mission very early on: “The Spirit of the Lord anointed me to preach the good news to the poor, to proclaim liberty to the captives, to bring new sight to the blind, and to set the downtrodden free, and to announce a year of Lord’s favor” (Luke, 4: 18-19). Christ had a preferential option for the poor. In his famous sermon on the mount he said: “Blessed are the poor in spirit, for theirs is the kingdom of heaven” (Matthew, 4: 3). To a rich man who asked as to what he should do to inherit eternal life, Christ told him to observe the commandments. When he told that he observed all the commandments from his youth on, Christ said to him: “’One thing you still lack. Sell all that you have and distribute to the poor, and you will have treasure in heaven; and come, follow me.’ But when he heard this he became sad, for he was very rich. Christ looking at him said: ‘How hard it is for those who have riches to enter the kingdom of God! For it is easier for a camel to go through the eye of a needle than for a rich man to enter the kingdom of God’” (Luke 18: 18-25).

I have criticized unbridled capitalism on occasions in this journal. I am heartened to hear that recently Pope Francis was labelled a Marxist on account of his criticisms of unbridled capitalism. He commented that If he is branded as a communist when he preached Gospel values, then communists ‘stole’ Christian ideals. There is no doubt that the Communist Manifesto on class struggle between capital and labor published in 1848 paved the way for many urgently needed labor reforms and movements. The Manifesto considered  also papacy among others to be an  enemy of labor. Rerum Novarum (Of Revolutionary Change) or Rights and Duties of Capital and Labor, the famous encyclical of Pope Leo XIII, came in 1891, 43 years later than the Manifesto. The communists took over the championing of the causes of the downtrodden by Christ. Over the years the oppressive, authoritarian communism with murder politics miserably failed.  Sadly the official Church over the years, opportunistically for small worldly favors, sabotaged the powerful mission of Christ to the downtrodden by siding with the mighty and the powerful (immoral monarchs, dictators, colonialists, slave-traders, exploiters of labor). While Christ always spoke for the poor and the downtrodden, the same cannot be said about the Church that represents him on earth. In an immoral world where the names of the richest persons in the world are constantly flaunted before us and celebrated  in the media at the expense of the hungry millions, things have to drastically change certainly non-violently before violent revolutions that guillotined oppressive and powerful monarchs in prior centuries. Civilization oppressed by rampant corruption all over is crying for a new world order. All have a social responsibility to take care of all as the early Christian communities. Private ownership with a social responsibility? Yes. Amassing of wealth beyond a reasonable limit? No. Are we, perhaps, bold enough to begin with a limited but serious experiment of a Gandhian model of trusteeship of property?! Certainly Christ would like that, a true and original communist that he was.

Swami (Dr) Snehananda Jyoti 

To read more posts from Swamiji, kindly click here

ദൈവരാജ്യം നിനക്കുള്ളിൽ തന്നെയാണ്

എന്തുകൊണ്ടാണ് യേശുവിനെ സമഗ്രമായ മാനവീകതയുടെ ജിഹ്വയായി കാണേണ്ടത്, ഗിരിപ്രഭാഷണത്തിന്റെ അവസാനിക്കാത്ത അർഥവ്യാപ്തിയിൽനിന്ന് സഭാപ്രസ്ഥാനങ്ങൾ എങ്ങനെയാണ് വഴിതെറ്റിയത്, അന്തസുറ്റ ധാര്മികജീവിതമെന്നാൽ എന്താണ് എന്നെല്ലാം ലളിതമായി പ്രസ്താവിക്കുന്ന ഒരു പുസ്തകം കൈയിലെത്തി. ഒന്നേകാൽ നൂറ്റാണ്ടു മുമ്പ് മുഴങ്ങിക്കേട്ട ലിയോ റ്റോൾസ്റ്റൊയിയുടെ പ്രവാചകശബ്ദമാണത്. ദൈവരാജ്യം നിനക്കുള്ളിലാണ് എന്ന് അത് സംഗ്രഹിച്ചു പറയാം. നീട്ടാനോ കുറുക്കാനോ വയ്യാത്തവിധം കാര്യമാത്രപ്രസക്തമാണ് അതിലെ ഓരോ അദ്ധ്യായവും. ഒരേ ജീവന്റെ ഭാഗമായ മനുഷ്യർ എന്തുകൊണ്ട് അന്യോന്യം ദ്രോഹിക്കുന്നു, സത്യം കണ്ടെത്തിയെന്നു വാദിക്കുന്ന മതങ്ങൾ എന്തുകൊണ്ട് എവിടെയും അസത്യമാർഗ്ഗങ്ങളെ പിന്തുടരുന്നു എന്ന രണ്ടു ചോദ്യങ്ങൾക്കാണ്‌ അദ്ദേഹം ഉത്തരമന്വേഷിക്കുന്നത്.

നമ്മളിൽ പലരും ആവർത്തിച്ചെഴുതിയിട്ടുള്ളതുപോലെ, അദ്ദേഹവും എത്രയോകാലം മുമ്പ് പറഞ്ഞു: ഞാൻ ക്രിസ്തുവിന്റെ പ്രബോധനങ്ങളിൽ വിശ്വസിക്കുന്നു. എന്നാൽ ക്രിസ്തുവിന്റെ പേരിൽ സ്ഥാപിക്കപ്പെട്ടിരിക്കുന്ന സഭാപ്രസ്ഥാനങ്ങൾ എന്ത് പഠിപ്പിക്കുന്നുവോ, അതിൽ ഞാൻ വിശ്വസിക്കുന്നില്ല എന്ന്. അതിനർഥം മറ്റൊന്നുമല്ല - ബോധ്യങ്ങളും സഭയുടെ ആഹ്വാനങ്ങളും വ്യത്യസ്തമാണ്. സഭയുടെ ആഹ്വാനങ്ങൾ ചെവിക്കൊണ്ടു നടക്കുന്ന വിശ്വാസി ജീവിതകാലം മുഴുവൻ പേറിക്കൊണ്ടു നടക്കുന്നത് യേശുവിരുദ്ധമായ ഒരു വിശ്വാസസംഹിതയാണു് എന്നത് ദാരുണമല്ലേ? എന്നാൽ ഈ തെറ്റ് ആർക്കുംതന്നെ തിരുത്താനാവുന്നില്ല. കാരണം, സഭകൾ അവയുടെ നിലപാടുകളെ കൂടുതൽ കർക്കശമാക്കി വിശ്വാസികളെ എന്നേയ്ക്കുമായി അവയിൽ കുരുക്കുകയാണ്. സഭാപ്രസ്ഥാനങ്ങൾ പൊതുവേ, യേശു തെളിച്ചുതന്ന വഴിയിൽനിന്ന് വ്യതിചലിച്ച്, സ്വയം വെട്ടിത്തെളിച്ച പാതകളിലൂടെ ചരിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കുന്നു. യേശു തിരസ്ക്കരിക്കപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു.

സഭാധികൃതർ അവകാശപ്പെടുന്ന രീതിയിൽ ക്രിസ്തു ഏതെങ്കിലുമൊരു സഭയെ സ്ഥാപിച്ചതായി സുവിശേഷങ്ങളിൽ പരാമർശമേയില്ല. മറിച്ച്, എല്ലാ സഭാസ്ഥാപനങ്ങൾക്കും എതിരെയുള്ള മുന്നറിയിപ്പാണ് അവിടുന്ന് നടത്തിയിട്ടുള്ളത്. ബാഹ്യമായ യാതൊരു അധികാരശക്തിയെയും അധികാരസ്ഥാനത്തെയും ക്രിസ്തു അംഗീകരിച്ചിരുന്നില്ല. "യാതൊരു മനുഷ്യനെയും നിങ്ങൾ അധികാരിയോ ഗുരുവോ ആയി കാണരുത്" എന്ന വാക്യം എന്നെ എന്നും ഹഠാദാകർഷിച്ചിരുന്നു. ദേവാലയം എന്ന സങ്കല്പത്തിന്റെ ഇന്നത്തെ അന്തരാർഥം തെറ്റാണ്. യേശുവിന്റെ പാത പിന്തുടരുന്നവർ, തങ്ങൾക്കിടയിൽ തർക്കങ്ങളുണ്ടാകുമ്പോൾ, ഒന്നിച്ചുകൂടി ചർച്ചനടത്തി പരിഹാരം കണ്ടെത്താൻവേണ്ടിയുള്ള പൊതുവേദി എന്നാണ്  അതിനെ ഉദ്ദേശിച്ചിരുന്നത്. എന്നാൽ കൂദാശകളും വിഗ്രഹാരാധനയും നടത്താനും, താത്ക്കാലിക അദ്ഭുതരോഗശാന്തിയുടെ മറവിൽ, ബൈബിളിന്റെയും അധികാരികളുടെയും തെറ്റാവരങ്ങൾ പ്രഘോഷിക്കാനുമുള്ള വേദിയായി ഇന്നത്‌ മാറിയിരിക്കുന്നു!

അപ്പോൾ എന്താണ് സഭ? സത്യം എന്നതിന്റെ പൂർണ ഉത്തരവാദിത്വം  ഏറ്റെടുക്കാൻ തയ്യാറുള്ള വിശ്വാസികളുടെ ഒരു കൂട്ടമാണ്‌ സഭ. എണ്ണമറ്റ സഭകൾ ഇന്ന് സമാന്തര സർക്കാരുകളായി മാറിയിരിക്കുന്നു. ലോകം കണ്ട  ഏറ്റവും പൈശാചികമായ ക്രൂരതകളുടെയും അടിച്ചൊതുക്കലിന്റെയും ചരിത്രമാണ് അവയ്ക്കുള്ളത്. യഥാർഥ ക്രിസ്തീയാദർശങ്ങളെ കുഴിച്ചുമൂടുന്ന പണിയാണ് സഭാസ്ഥാപനങ്ങൾ ഇന്ന് ഏറ്റെടുത്തു നടത്തുന്നത്. അദ്ഭുതപ്രവർത്തനങ്ങളുടെ പിന്നാലെ ആളുകളെ ഓടിച്ചുകൊണ്ടുപോകുന്നവർ മതവിശ്വാസമല്ല, മറിച്ച്, മതവിരുദ്ധതയാണ് പഠിപ്പിക്കുന്നത്.

ഭൌതികമായി മാത്രമല്ല, ദാർശനികമായും കൂടുതൽ മെച്ചപ്പെട്ട ഒരവസ്ഥയിലേയ്ക്ക് വളരുക എന്നത് മനുഷ്യപരിണാമത്തിന്റെ പ്രത്യേകതയാണ്. അതുകൊണ്ടാണ് ജീവിതത്തെ അടിമുടി പൊളിച്ചെഴുതിക്കൊണ്ട്, കൂടുതൽ ഉന്മേഷപൂർണമായ അർഥപരിവേഷം നൽകിക്കൊണ്ട്, ജീവിതം സഫലമാക്കാനുള്ള ഉള്ക്കാഴ്ചയോടെ ചില മഹാജന്മങ്ങൾ ഓരോരോ കാലഘട്ടങ്ങളിൽ കുറേപ്പേരെയെങ്കിലും സ്വാധീനിക്കാൻ ശ്രമിക്കുന്നത്. അങ്ങനെ ചിലർ കണ്ടെത്തിയ സിദ്ധാന്തങ്ങളിൽ പ്രധാനപ്പെട്ടത് മൂന്നാണ്. അവയിൽ ആദ്യത്തേത് വ്യക്തിക്ക് പ്രാധാന്യം കൊടുത്തപ്പോൾ, രണ്ടാമത്തേത് സമൂഹത്തിനാണ് മുൻഗണന കൊടുത്തത്. എന്നാൽ മൂന്നാമത്തേത് ഈ പ്രപഞ്ചത്തെ ആസകലം ഒന്നായി കാണുന്ന ഈശ്വരീയതയുടെ വഴിത്താരയാണ്. അതാണ്‌ യേശുവിന്റെ കാഴ്ചപ്പാടിലുള്ളത്. എന്നാൽ വ്യക്തിയിലും തുടർന്ന്, കുടുംബം, കൂട്ടം, ഗോത്രം, ജാതി, ദേശം തുടങ്ങിയവയിലുമുള്ള ഊന്നലിൽനിന്ന് ഇവയെയെല്ലാം മറികടക്കുന്ന അമർത്യവും നിത്യവുമായ ഈശ്വരസാന്നിദ്ധ്യത്തിന്റെ ആ തലത്തിലേയ്ക്ക് ഉയരാൻ വളരെ ചുരുക്കം പേർക്കേ ആകുന്നുള്ളൂ. വക്തിതലവും സാമൂഹികതലവും കടന്ന് ഈ പ്രപഞ്ചത്തോളം വിശാലമാകാൻ ആഹ്വാനം ചെയ്ത യേശുവിന്റെ മനസ്സിനെ പുല്കാൻ മുന്നോട്ടുവന്നവരെപ്പോലും പിന്നാക്കം നയിക്കുന്ന സങ്കുചിത മതങ്ങളാണ് ഇന്ന് മനുഷ്യത്വത്തിന്റെ തന്നെ എതിരാളിയായി പ്രവർത്തിക്കുന്നത്. ജീവൻ എന്ന പ്രാപഞ്ചികപ്രതിഭാസത്തെ ഒന്നായും മുഴുവനായും ഉള്ക്കൊള്ളാനാകണമെങ്കിൽ മനുഷ്യജീവന് മാത്രം വിലകല്പിച്ചാൽ മതിയാവില്ല. നമ്മൾ വ്യക്തിതലത്തിലും സമൂഹമായും ഒന്നിനൊന്ന് സ്വാർഥതയിലേയ്ക്ക് കൂപ്പുകുന്നതിന്റെ പിന്നിൽ ഈ കാഴ്ചപ്പാടിന്റെ അഭാവമാണ് കാരണം. അതിന്റെ പ്രധാന ഉറവിടങ്ങളായി ഇന്നത്തെ മതങ്ങൾ അധ:പ്പതിച്ചുപോയിരിക്കുന്നു. തത്സ്ഥാനത്ത്, ജീവന്റെ ചാലകശക്തി അസ്തിത്വത്തിന്റെ എകാത്മകതയിൽ ആണെന്നുള്ള ഹോളിസ്റ്റിക് ദർശനം വ്യാപകമാക്കുകയാണ് മനുഷ്യകുലത്തിന്റെ പൂർണമായ പ്രഫുല്ലതക്ക് ആവശ്യം. 

എല്ലാം കരുണയിൽ കൊണ്ടെത്തിച്ച ബുദ്ധദർശനത്തിനും അപ്പുറത്തേയ്ക്കാണ് എല്ലാം സ്നേഹത്തിൽ അധിഷ്ഠിതമായിരിക്കണമെന്നു പഠിപ്പിച്ച യേശു പോയത്. ക്രിസ്തീയത ജീവിതത്തിനർഥം നല്കുന്നത് ഈ സ്നേഹസിദ്ധാന്തം ഒന്നുകൊണ്ട് മാത്രമാണ്. പ്രപഞ്ചത്തിൽ എന്തെല്ലാമുണ്ടോ, അതിനോടെല്ലാം സ്നേഹമുണ്ടായിരിക്കുക എന്ന അവസ്ഥയിൽ നമ്മെ കൊണ്ടെത്തിക്കാത്ത ഒരു മതത്തിന്റെയും ലക്‌ഷ്യം ആദ്ധ്യാത്മികതയല്ല. ആദ്ധ്യാത്മകതയുടെ കേന്ദ്രബിന്ദു അവനവനുള്ളിൽത്തന്നെയാണ് എന്ന് കാണിച്ചുതന്നത് ഭാരതീയ ചിന്തയാണ്. മനുഷ്യന്റെ ഈ ആന്തര ചേതനാശക്തിയെയാണ് യേശു സ്വാംശീകരിച്ച് നമുക്ക് പറഞ്ഞുതന്നത്. അക്കാര്യം ഉൾക്കൊള്ളാനാവാതെ ക്രിസ്തുമതം ഇന്ന് നിന്നിടത്തു നിന്ന് വട്ടംകറങ്ങുകയാണ്. ആദ്ധ്യാത്മികതയെ തേടുന്നവർ അതിനു പുറത്തുകടക്കേണ്ട പരിതാപകരമായ അവസ്ഥ വന്നിരിക്കുന്നു.

ബാഹ്യാചാരങ്ങൾക്ക് പ്രാമുഖ്യം നല്കുന്ന മതങ്ങൾ മൊത്തത്തിൽ കാപട്യത്തിന്റെ (ഹിപോക്രിസി) വാഹകരായിട്ടാണ് സമൂഹത്തിൽ നിലകൊള്ളുന്നത്. അവയിലൂടെ സമൂഹത്തിലെ എല്ലാ വിഭാഗങ്ങളുടെയും മാംസത്തിലും രക്തത്തിലും കാപട്യം കലർന്നുകഴിഞ്ഞു. സാർവത്രികമായ ഈ അഭിനയത്തിന്റെ അളവ് തിരിച്ചറിയാൻ വിഷമിപ്പിക്കുംവിധം യേശുവിന്റെ പ്രതിനിധികളെന്നു വിശേഷിക്കപ്പെടുന്ന പുരോഹിതരിൽ വളരെ കൂടുതലാണെന്ന് സമകാലിക സംഭവങ്ങൾ തെളിയിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കുകയാണ്.  എന്നാണ് ദൈവരാജ്യം വരുക എന്ന ചോദ്യത്തിന് യേശു പറഞ്ഞ ഉത്തരം ഒരു കൊല്ലവും തീയതിയുമല്ലായിരുന്നു. "ദൈവരാജ്യം നിങ്ങൾക്കുള്ളിൽ തന്നെ" എന്നായിരുന്നു അവിടുത്തെ അനന്യവും അതിമനോഹരവുമായ ഉത്തരം. ഈ സദ്വാർത്തക്ക് അംഗീകാരം കിട്ടണമെങ്കിൽ വിഗ്രഹാരാധകരുടെയും വഴിപാടനുസരിച്ച് അനുഗ്രഹം ചൊരിയുന്നവരുടെയും കൈകളിൽനിന്ന് സ്വതന്ത്രരാകാൻ മനുഷ്യർക്ക്‌ കഴിയണം. 

പ്രൊഫ. അഗസ്റ്റിൻ എ. തോമസ്‌ സ്വതന്ത്രവിവര്ത്തനം നടത്തിയ ലിയോ റ്റോൾസ്റ്റൊയി യുടെ 'ദൈവരാജ്യം നിങ്ങൾക്കുള്ളിൽ തന്നെയാണ്' എന്ന പുസ്തകത്തിലെ മർമപ്രധാനമായ ചിന്തകളാണ് ഞാനിവിടെ  സംഗ്രഹിചെഴുതാൻ ശ്രമിച്ചിരിക്കുന്നത്. (Media House Kozhikkod, 2014)

Beyond Religion

Family and religion are the two most important institutions in the life of a human being. Complimenting each other, they instill in the individual a purpose and a value system, and material and spiritual goals. They give safety and security by providing roots and wings: wings so persons can explore the unexplored territories and become who they need to be; roots so persons can return to their base if and when needed. Ideally, they facilitate all-round growth and development of the body, mind, and spirit. While the paramount importance of family and religion is stressed, we cannot overlook the need of individuals to establish their own families and to go beyond their religion to spirituality while searching for the one God that unites the entire humanity. 

In my own search for true spirituality and  the ultimate meaning – the Logos or the Word or God - my two families, the family of my origin and the family of the Society of Jesus, played vital roles in being where I am now. Even though the two families, that I hold very dear to my heart, may differ with me, I am deeply convinced that I, as a prophet, represent the future and the hope of humanity that God in eternal wisdom and love provides for. I left my family of origin with strong roots at 17, and joined the second family with great wings. The Jesuits gave me strong and untiring wings to search and explore. After about 25 years I left the Jesuits (the second family) letting go of the comfort of their company and the security of a prestigious job. In the world, alone with a compassionate and loving God, and armed with my clear conscience and a strong value system, I was fortunate to experiment and explore unhindered by any earthly authority. While there were many intense sorrows and intense joys in my life, I do not regret any of my major decisions in my last 32 years. Leaving my native country, I surprisingly returned to it after many years. Many of my old tenets were happily replaced by new ones. My bold experiments cost me dearly emotionally and financially. But I am more contented, stronger, and happier for all that. 

In my search I learned that while religion is important and can be very helpful, its role is to bring all to the door of spirituality. Religion does not need to shut its followers up in a cage with rites, rituals, and devotions even though most persons feel secure and contented in that cage. Beware also of “God-men and God-women” because they will also prevent you from reaching the true God. I discovered certain vital truths that Christ taught. Be faithful to God and the Kingdom of God within you. God is worshiped in spirit and in truth everywhere. God is my father (Abba) and mother, and everyone in the world is my brother and sister. Jesus himself is my brother. Neither any dogma nor any doctrine/discipline can save us. Know the freeing truth that alone sets us free. Love is God, and love alone matters. Go beyond religion to worship the one God of all.

Swami(Dr)Snehananda Jyoti